Category: Columns
Year: 2017

Hits: 1181

Als verwoed verzamelaar en fervent lezer van boeken op het gebied van BDSM, kink en fetisj, lees ik af en toe iets over gordels en andere hulpmiddelen die de kuisheid veilig moeten stellen. Al enige tijd geleden vond ook het Kuisheidsforum een thuis op Gebonden in Leer. Door dat verbond met het forum raakte ik verder geïnteresseerd, misschien wel geprikkeld, door kuisheid. Als schrijver van BDSM-verhalen vond ik het in 2016 tijd om een verhaal (inmiddels een boek in wording) te schrijven, waarin het gebruik van een peniskooi een belangrijk aspect moest zijn. Maar er over lezen is iets anders dan het zelf aan den lijve ondervinden. Verantwoord schrijven moest niet voortkomen uit fantasie maar uit persoonlijke ervaring. En zo zocht én vond ik – als leek op dit gebied – op internet een kooitje dat mij wel wat leek om de praktische kanten te leren kennen. Ik kocht de ‘Peniskäfig 1315’ van EDD LOVE-TOYS via Amazon. En praktische kanten? Jawel: de verschillende onderdelen om het kooitje te bevestigen, het uitvogelen hoe het juist aan te brengen en correct te laten passen, het gevoel van het gewicht aan je geslacht. Maar boven alles wilde ik ook de emoties voelen die duidelijk een grote rol spelen bij het dragen van een peniskooi. Ja, zelfs wilde ik met een diep masochistisch verlangen maar wát graag de pijn ervaren bij een onmogelijke, verboden erectie. Ik had tenslotte ooit gelezen: “The chastity cage kept my penis in pain as it continually tried to become erect all night long. I don’t think I slept for more than half an hour straight. The pain made sleep impossible.” (‘The Cuckold’s Enemy; The Ultimate Cuckold Relationship Trilogy’ part 3 door Ned Hancock, 2016) En hoe zou het zijn als verlangen en opwinding groeien, terwijl klaarkomen over langere tijd onmogelijk is?

In fictie is het vaak de Meesteres of Domme die kiest voor een kuisheidsmiddel. De onderdanige, slaaf of cuckold is ontzet en angstig of op z’n minst in onzekerheid gebracht. Desondanks moet er vaak iets kouds aan te pas komen, om de penis in zijn nauwe behuizing te krijgen. Een bevriende Meesteres zei laatst nog: “Een peniskooi? De moeite niet waard, joh! Een slaafje hoeft dat ding maar te zien of zijn lid groeit als een speer en is met geen mogelijkheid meer in dat kooitje te persen. Veel te veel gepruts. Gedoe om niks.” En ja, in verschillende romans sterven slaven spreekwoordelijk ‘duizenden doden’ door de pijn van een onmogelijke (ochtend)erectie. Over hygiëne en gezondheid spreken de schrijvers of schrijfsters van fantasieverhalen zelden en ze laten hun onderdanige partner maanden in hun kooitje afzien, zonder verlossende zaadlozing.
Maar hoe is dan die praktijk? Over de praktijk kan ik niets zeggen in algemene termen. Ik kan het alleen hebben over mijn eigen ervaringen en kijk op zaken. En die persoonlijke kijk is…?

Tja… Het gewicht van het stalen kooitje maakt je haast voortdurend bewust van je opgesloten penis. In je hoofd ben je dus ook zowat continu bezig met seks. En dan zeggen ze dat mannen al zoveel met seks bezig zijn in hun hoofd en met hun pik denken!:-D Misschien dwingt ook de onmogelijkheid van een orgasme tot een sterker verlangen: verboden vruchten smaken immers altijd beter…

Er mee over straat lopen brengt in het begin een zekere angst. Kunnen mensen iets zien of horen aan mij? Wat zullen ze wel niet van mij denken? Wat als ik een ongeluk krijg en met spoed naar het ziekenhuis moet? Die vragen en de angst dragen beslist bij aan een verhoogde (in mijn hoofd grotendeels seksueel vertaalde!) spanning. Maar opvallen doet het anderen niet, is mijn ervaring. Kan ook zijn dat zij te naïef zijn om te beseffen wat er speelt ‘daaronder’ of ze spreken er simpelweg niet over omdat het taboe is. Maar zonder gekheid, ik denk dat ze er echt niets van merken.

Toiletbezoek met peniskooi gaat prima, geen enkel probleem. Het confronteert je wel steeds weer met ‘dat ding’ om je geslacht en het maakt plassen telkens tot een meer seksueel getinte daad.

Het dragen van het kooitje geeft mij ook een onbestemd maar beslist prettig gevoel… Moeilijk te omschrijven, maar ik voel me… veilig, beschermd? Veilig voor wat of beschermd tegen wie? Misschien zijn daarvoor verschillende mogelijkheden om dit uit te leggen. Beschermd tegen de ‘zondige’ nijging tot masturbatie? Uit trouw aan mijn partner misschien of uit dieper liggende godsdienstige factoren? Katholieke opvoeding, hè… Zou zeker kunnen. Beschermd tegen invloeden van buitenaf? Nou, nee, ik kan mij daar persoonlijk weinig bij voorstellen. Maar door noodzakelijk medicijngebruik heb ik soms wel wat last van erectieproblemen. De kooi met z’n absoluut inperkende werking geeft mij dus ook een excuus voor mijn – in mijn ogen! – lichamelijke beperking en ‘falen’ op dat gebied.

Ik heb geen sleutelhoud(st)er of kluisje met tijdslot. Ik kan dus op elk door mij gekozen moment bij de sleutel voor mijn peniskooitje. De volledige ervaring van het compleet afhankelijk zijn van iemand  ken ik dus niet. Wel kan ik mij goed voorstellen dat het gevoel van ‘opsluiting’ anders is, veel sterker, als iemand op de sleutel past. Naast afhankelijkheid spelen dan zaken mee als absoluut vertrouwen in je partner en de intimiteit bij het geheim dat je samen deelt. Ook legt het een verantwoordelijkheid bij de partner (sleutelhouder), wat de onderlinge band verder kan versterken / verdiepen, denk ik…

Een orgasme is niet mogelijk met een peniskooi? Mwah… Er zijn verschillende soorten van ‘chastity devices’; van gordels tot kooitjes. Ook zijn ze er gemaakt van hard plastic, leer en metaal of combinaties van die materialen. Ik zag zelfs een peniskooi van siliconen. Voor mijn (ahum) research wilde ik weten of een orgasme inderdaad totaal onmogelijk is met mijn model kooitje. Ik ben erg analytisch van aard, zullen we maar zeggen… Tot nu toe heb ik één keer een orgasme kunnen bewerkstelligen ondanks het kooitje. In het cliché van ‘een orgasme zit tussen je oren’ zit blijkbaar wel een kern van waarheid. Ter geruststelling van veel dominanten: makkelijk is het niet om klaar te komen in het kooitje en wellicht zijn daarvoor zeer speciale omstandigheden nodig! In mijn geval waren de omstandigheden… bijzonder. Laat ik het daarbij laten. ;-)

Het dragen van een peniskooi geeft een lekker, zeg maar gerust geil gevoel. Gaat het ook altijd goed? Helaas, nee… Vaak raakt er wat gevoelige huid tussen de onderdelen van het kooitje (met name tussen de penisring en het kooitje). En ook al ben je masochist, het is en blijft een vervelend en onbedoeld neveneffect. Voor mijn kooitje is het ook fijn als de eikel ontbloot in de kop van het kooitje zit. Maar als het erg koud is of door omstandigheden de opwinding ver te zoeken is, dan schuift de voorhuid over mijn eikel binnen de wanden van het kooitje. Misschien ben ik wat minder fors geschapen, zou ook zomaar kunnen, natuurlijk… :-( Die eikel kan ook glad en glibberig zijn om verschillende redenen: er is glijmiddel gebruikt om in het kooitje te komen of er is sprake van geil voorvocht door opwinding. Behalve dat het minder lekker voelt, piept het tuitje van mijn geslacht een stukje door de opening die bedoeld is voor het lozen van urine. Die opening in mijn metalen kooitje is wat scherp, dus er is een (zeer kleine) kans op (zeer geringe) wondjes.

Zijn het in de romans en verhalen op internet de dominante mensen die de peniskooi kopen en het dragen ervan onverbiddelijk eisen, in de praktijk denk ik dat het de onderdanige is die zo’n kooitje vurig wenst, uitzoekt en ja, er gelukkig mee is. Tenminste, in mijn geval is dat zo.
In mijn beleving maakt mijn peniskooi een erectie onmogelijk. Helemaal juist. Helaas heb ik op geen enkel moment de in fictie soms zo benadrukte pijn gevoeld als een erectie werd voorkomen door het kooitje… Kan aan mij (en de medicijnen) liggen, natuurlijk. Maar ik kan mij niet aan het idee onttrekken dat fictie en werkelijkheid op dit gebied wat (sterk?) uiteen lopen.

Is de peniskooi een straf of een stimulans? Is het mijn vriend of mijn vijand? Nogmaals, dit zijn mijn ervaringen en denkbeelden. Oordeel zelf. Maar aan het eind zeg ik: ieder z’n ding. En ik het mijne! Over de mijne ben ik redelijk tevreden en voel ik mij zelfs trots als ik het kooitje draag. Voor wat het waard is, mijn ervaringen zie ik ook terug in een deel van de – soms ook wel sterk uiteenlopende – recensies op internet.

© 2017 – mark6715