Category: Short stories
Year: 1986

Hits: 324

Al diverse keren was zij me opgevallen, deze jongedame van naar schatting vijfendertig jaar. Niet dat ze uitzonderlijk knap was. Neen, ze was eerder wat gewoontjes. Er was ook niets vreemds aan haar, integendeel. Een vrouw zoals vele andere. En toch... Er was iets dat mij telkens dwong op te kijken als ze mij op straat passeerde. In eerste instantie dacht ik dat het haar kleding was, die altijd – of in elk geval deels – uit leer bestond. Maar het was niet alleen die kleding. Er was ook iets in haar blik, haar uitstraling. 'Berusting in pijn' is de enige term, waarmee ik het gevoel dat zij bij mij oproept kan omschrijven. Het leek mij iemand die weet dat haar veel pijn zal worden aangedaan, maar daarin berust in de zekerheid de juiste geborgenheid en veiligheid te vinden, in het dienen van haar – ongetwijfeld strenge – meester. Maar misschien had ik het helemaal mis en hield ze alleen van leer. En toch…     

Dan was daar ook nog haar huis, twee straten bij mij vandaan. Een groot vrijstaand huis, dat je net geen villa kon noemen, maar toch veel ruimte biedt. Zolang ik het huis met de prikkelende naam 'De Verwarring' kende, was één raam steeds donker, de kamer erachter voor de buitenwereld verbporgen. Ik had natuurlijk geen enkel idee wat er achter het geblindeerde venster was.

Sloop De Verwarring

In mijn fantasie nam die kamer de vorm aan van een schemerige sm-speelkamer, waar in rekken de zwepen en andere folterwerktuigen wachtten om het lijf van de geile en gewillige lustslavin te pijnigen. Een weerloze slavin, gebonden aan polsen en enkels op een koud tafelblad. Een zwartlederen halsband met een zilveren ring en een zware metalen ketting, die haar over de tafelrand uitstekende hoofd ongemakkelijk rechthoudt.

Twee gekwelde borsten met een viertal gemene tepelklemmen, stelde ik me zo voor. En twee monsterachtige kunstpikken, één in haar klamme reet en één in haar druipende kutje. Om haar gekerm te temperen bijt ze ijverig op het handvat van een zweep, terwijl een kat met negen staarten haar naakte buik voorziet van felle, dieprode striemen… Maar misschien deed de bewoonster iets met fotografie en beschikte ze over een functionele donkere kamer, die totaal niets te maken had met mijn duister-erotische gedachtenwereld.

Steeds als ik langs het huis kwam met mijn auto of wandelend met mijn hond, wierp ik een nieuwsgierige, zelfs hoopvolle én jaloerse blik op de woning. Ik bedacht voor mezelf ook manieren om er binnen te komen, om de geheimen die het huis verborg te doorgronden. Maar alle methoden moest ik verwerpen, omdat ze simpelweg niet legaal, legitiem of hoe dan ook netjes waren. Zo bracht het huis mij telkens in een vreemde staat van verwarring. Je weet wel, dat gevoel dat je 'The Twilight Zone' beter laat begrijpen. Het bleef er echter bij, dat inbreken of de bewoonster met een smoes aanspreken helaas niet tot de mogelijkheden behoorde. Ik zou op een onverwachte gelegenheid moeten wachten, die naar alle waarschijnlijk nooit plaats zou vinden.

* * *

Op een regenachtige maandagmiddag begaf ik mij op weg naar het postkantoor, om mijn eerste verhaal, 'Gouden regen', naar Club Doma in Den Haag te sturen voor publicatie in 'Slave Girl'. Peinzend, wat gespannen en zeer benieuwd of het verhaal ook daadwerkelijk zou verschijnen in mijn favoriete sm-blad, liep ik over straat. Tenslotte vroeg Doma voor 'Slave Girl' telkens om verhalen, hield ik mezelf voor. Maar was het verhaal niet te lang? Was het opwindend genoeg? In deze gedachten verzonken liep ik langs het huis dat mijn stille, maar steevast geile verlangens symboliseerde. Ook nu kon ik het niet laten een trieste, hoopvolle en haast hondstrouwe blik te werpen op het ondoorgrondelijke raam. En weer bekroop mij het gevoel van verwarring. Op dat moment kwam het lot tot de slotsom dat er iets moest gebeuren en liet haar, de bewoonster, de voordeur uitkomen.

Haar ogen kruisten de mijne, hetgeen kennelijk mijn verwarring alleen maar vergrootte. Ik was slechts in staat haar dom aan te gapen, waarbij mijn mond waarschijnlijk kwijlend open hing. Deze stomme vertoning ontging haar natuurlijk niet. Resoluut stapte zij op me af, terwijl ik niet bij machte was verder te gaan. In haar harde ogen viel onbevangen verbazing te lezen en haar mondhoeken krulden omhoog in een wat spottende glimlach, misschien bedoeld om mij op mijn gemak te stellen.

"Kan ik je ergens mee helpen… Trouwens, ik geloof dat jij degene bent die al tijden probeert naar binnen te gluren, hé?" vroeg ze met een wat hese maar beslist sympathieke rokersstem. "En als ik me niet sterk vergis, staar je ook op straat mij nogal onbeschaamd aan. Als je wat wilt van mij, zeg het dan."

Daar stond ik dan met mijn 'goede' gedrag als jongeman van 29, met teveel fantasie en zonder enige echte ervaring met dit soort situaties. Mijn hoofd vol van tollende antwoorden en mijn mond vol tanden… Ik moest wàt zeggen, dus probeerde ik met stotterende stem: "Sorry, ik ehhh…, ik stond even te kijken… Hoe moet ik het zeggen, ehhhh… U bent mij inderdaad al vaker opgevallen…," hakkelde ik zenuwachtig. Moed verzamelen, dacht ik bij mezelf en: nu een poging wagen! Wie niet waagt...

"U zou me inderdaad kunnen helpen, ja… Maar ik weet niet goed hoe ik het moet vragen. Het zal waarschijnlijk zeer vreemd klinken. Kunnen we niet in de buurt ergens even een kop koffie drinken? U zou me een heel groot plezier doen." Gelukkig stemde ze toe en even later zaten we in een drukke lunchroom achter een dampende mok met koffie. Ze zij niets en liet het initiatief verder bij mij. Ik besefte dat er nu een mentaal 'schaakspel' zou volgen, waarbij iedere zet diot gesprek tot een fataal einde kon brengen.

"Wel lekker met dit weer, zo'n bakkie troost," opende ik ongemakkelijk het gesprek. "Ik was net op weg naar het postkantoor." Daarbij wees ik op de bruine envelop die tussen ons in op tafel lag. Haar ogen gleden vluchtig langs het drieregelige adres van Doma. Meende ik herkenning te lezen in haar ogen? Maar ze reageerde koel met de vraag, wat deze envelop met haar te maken had.

"Ehhh, deze envelop… Eigenlijk niets, of misschien ook wel. Ziet u, ik schrijf zo nu en dan wel eens een verhaal. Ik wil eens kijken of een tijdschrift het misschien plaatst. Ik schrijf graag, maar je moet ergens de inspiratie vandaan halen. Daarom geef ik op straat mijn ogen goed de kost, begrijpt u?"

Nog liet ze nergens uit blijken dat ze ook maar iets begreep. Beheerst pakte ze een pakje sigaretten uit haar handtas. En ik maar vurig hopen dat de bekende aansteker zou verschijnen, met het niet mis te verstane opschrift ‘I love CD’ [een relatiegeschenk van sm-club Club Doma]. Jammer genoeg was het 'slechts' een sierlijke gouden aansteker, die geen enkel geheim van of over haar prijs gaf. En intussen vervloekte ik mijzelf, dat ik niet zo'n aansteker bij me had, want dan had ik haar vuur kunnen geven.

"Wat voor verhalen schrijf je," vroeg ze vanachter een wolk grijze rook. Moest ik haar nu klip en klaar vertellen dat ik sadomasochistische pornoverhalen schreef? Stel je voor dat ze ineens hier in deze lunchroom stampij maakt…, dacht ik. Dus ik besloot nog even voorzichtig te blijven en antwoordde: "Och, zo maar wat korte verhalen, niets bijzonders eigenlijk. Niets wetenschappelijks in ieder geval."

Zij keek me geamuseerd aan en strekte haar sierlijk slanke vingers met lange, dierprood gelakte nagels uit naar de envelop. "Als het niets bijzonders is, mag ik zeker wel even kijken, hé? Of is de envelop al dichtgeplakt?" In haar stem klonk iets plagends, maar zeker niet op een vervelende manier. Kende ze het adres nu wel of niet?

Ik besloot nu voorzichtig de teugels wat losser te laten, of, om in schaaktermen te blijven, de patstelling te verbreken met een forse gok. "De envelop is nog open," zei ik, "dus wat mij betreft… mag u het best lezen. Maar het Wetboek van Strafrecht kent strenge regels voor het ongewild en ongevraagd confronteren met dit soort lectuur, dus…"

Haar plaagstem veranderde in een ontwapenende lach. "Ach joh, in de eerste plaats ben ik oud en wijs genoeg om zélf te bepalen wát ik lees. En in de tweede plaats ben ik nog niet zó oud, dat iets mij snel schokt. En je hoeft mij ook niet steeds met dat formele ‘u’ aan te spreken." Ze nam de velletjes uit de envelop en begon zonder commentaar te lezen. Omdat het leek alsof ze het hele verhaal ineens uit wilde lezen, bestelde ik ondertussen nog maar eens koffie voor ons. Al lezend en zwijgend dronk zij ook de tweede koffie leeg. Plotseling schoof ze de tekst terug in de envelop en zei: "Woensdagavond om acht uur en bedankt voor de koffie…" Met een knipoog stond ze op en vertrok, mij perplex achterlatend. Duizelig gaf ik een veel te royale fooi en haastte me naar buiten. Zij was al nergens meer te bekennen. En in mijn hoofd gonsde het van 'woensdagavond, acht uur'. De vreugde was echter van korte duur. Zij had mij van mijn envelop met het verhaal beroofd!

* * *

Een bevende vinger drukte die woensdagavond om klokslag acht uur op de deurbel. Terwijl binnen het ding-dong-geluid klonk, flitsten nogmaals alle bedenkingen door mijn hoofd. Die varieerden van een dolle horde wraakzuchtige feministes tot en met de onverbiddelijke zedenpolitie aan toe. "Als nu een boom van een kerel die deur open doet," dacht ik, "dan maak ik dat ik wegkom." Opgelucht zag ik echter de bewoonster zelf, die mij vriendelijk ontving. "Ah, kom binnen Mark. Tenminste, je heet toch Mark nietwaar? Dat stond tenminste onder je verhaal."

"Eigenlijk niet, mevrouw," zei ik op een verontschuldigende toon. "Het is mijn schrijversnaam. Mijn échte naam is…"

"Ach, laat maar zitten, joh. De naam 'Mark' bevalt ons, dus noemen wij jou ook maar zo, niet dan? Dan kun je mij misschien Marja noemen. Ik lijk wel een beetje op de figuur Marja uit je verhaal, denk je niet?" Ze kwam inderdaad wel een beetje overeen met de voorstelling die ik in mijn hoofd had, toen ik over Marja schreef. Qua uiterlijk dan, met het kort jongensachtig blonde haar. Ze was niet dik, maar haar heupen toonden wat breedte en haar borsten waren niet bescheiden te noemen, net als bij de fictieve Marja. Maar het was nog moeilijk om haar te vergelijken met Marja, nu deze 'Marja' een wijde, duidelijk vaak gedragen, leren broek droeg en een slobberige rode colltrui. En over haar seksuele voorkeur wist ik nog niets, laat staan dat ik op dat vlak een vergelijking aandurfde! Maar ze had mij na het lezen van mijn verhaal wel uitgenodigd in haar huis…

Ze bracht me door een smalle gang naar een moderne zitkamer, waar de kleur wit overheerste. Enkele kleurige schilderijen en verdere accenten in de kamer zorgden verder voor een knus maar functioneel geheel. Ik zonk weg in de comfortabele bank en stelde blij vast, dat mijn envelop voor me klaar lag op de wit gefineerde salontafel.

Marja, die mijn blik kennelijk volgde, zei: "Je verhaal beviel ons wel. Het kwam best realistisch over. Juist die 'toevallige' kennismaking in het bos was een aangename verrassing. Meestal beginnen sm-verhalen zo ongeloofwaardig 'pats-boem' bij het dichtsbijzijnde schandblok of zo. Maar nee, jij bouwt een logische kennismaking op. Precies dat soort kennismaking is spannend, vinden wij. Het is meteen het meest moeilijke probleem voor mensen die op zoek zijn naar een sm-partner. Toch 'klets' je teveel en zijn je seksuele beschrijvingen naar mijn smaak nog wat te koel. Iets meer passie in je woorden graag. Maar dat komt misschien door gebrek aan échte ervaring? Wie weet… Dat zou zo maar kunnen veranderen. Trouwens je ontknoping was volgens ons aardig gevonden. En je plaatst een terechte opmerking aan het einde."

Het deed me goed dat zij de moeite had genomen om mijn verhaal kritisch en grondig van commentaar te voorzien. Maar haar spreken in meervoud, over 'ons' en 'wij', dat zat me toch niet lekker. Was zij niet alleen? Juist op dat moment ging de deur open en verscheen er een man die, naar zijn besnorde gezicht en grijzend haar te oordelen, waarschijnlijk ergens achter in de veertig moest zijn. Hij was echter jeugdiger gekleed dan zijn leeftijd liet vermoeden, in een denim spijkerbroek en een simpel zwart t-shirt. Marja stelde hem voor als Martijn. Ik vroeg me af of dat zijn echte naam was, of dat zij de naam hadden afgeleid van Jasmijn. Hij schudde me joviaal de hand en nam daarna plaats op de armleuning van Marja's stoel. Bij de aanraking van zijn arm met haar schouders meende ik even een pijnscheut op te merken rond Marja's mondhoeken.

Martijn richtte zich tot Marja, met de mededeling dat het 'hiernaast klaar was'. Steeds weer schiepen dit huis en de bewoners bij mij een gevoel van verwarring. Zij leek me het type van een masochistische slavin, de pijnscheut was daarvoor mogelijk een nieuwe aanwijzing. Maar zij was afgelopen maandag juist heel doortastend en dominant geweest. En hij had blijkbaar 'hiernaast' voor haar op orde gebracht, alsof het een opdracht - en bevel? - van haar was. Mijn verbazing moest van mijn gezicht te lezen zijn, want Martijn zei: "Marja, haal jij even de wijn en glazen? Dan leg ik onze gast de situatie uit… Vóórdat hij in paniek wegvlucht. Hij snapt er volgens mij helemaal niets meer van."

Marja verliet de kamer en Martijn keek mij geamuseerd aan en zei: "Zo, nu wij, Mark. Ik ben al enkele jaren Marja's echtgenoot…. én haar meester. We beschouwen SM als een serieus en tegelijk erg opwindend spel, dat wij volgens bepaalde regels spelen. Zowel meester als slavin leggen hun eigen identiteit en creativiteit in de handelingen. We respecteren elkaar en we houden van elkaar. Ik geniet van de macht die ik uitoefen, evenveel als ik geniet van het blinde vertrouwen dat Marja mij schenkt. En Marja geniet van de pijn die ik haar laat voelen, maar ook stijgt haar… geilheid… van het idee, dat ze weet dat ik nooit écht misbruik maak van mijn macht over haar. Ik zal haar nooit ernstige of blijvende schade toebrengen. Verder hebben we als regel, dat Marja met haar verjaardag een wens mag doen. Zo wilde zij vorig jaar zelf eens als meesteres over mij heersen. En geloof me, ze was voor mij even streng als dat ze normaal gesproken hard is voor haarzelf of als ik haar onder handen neem… Een échte 'switch' was geboren."

"Het jaar daarvoor zijn we naar Club Doma geweest. En ik herinner me nog die keer, dat we in Rotterdam gingen winkelen, om voor haar verjaardag sexie lingerie te kopen. Weet je nog, schat?" Hij keek naar Marja, die de kamer in kwam met een fles wijn en drie glazen. "Gisteren was ze dus weer jarig, vervolgde hij. Ze verraste mij met de vraag, of wij niet eens samen met een slaaf ons spel konden spelen. Ze vertelde mij van jullie toevallige ontmoeting en liet mij jouw verhaal lezen. Ik begrijp van Marja dat een bepaald stukje tekst – dat je naar mijn smaak niet hebt uitgewerkt – haar bijzonder aansprak. Dat was het stukje waarbij Mark als onderdanige - assistent noemde je dat? - aan de persoon Marja uit je verhaal word toegevoegd. Vorig jaar ontdekte Marja dus al dat naast het onderdanige en masochistische ook het dominante en sadistische spel een aantrekkingskracht op haar heeft. Zij wil graag een spel met z'n drietjes, een trio zal ik maar zeggen. Nu moet ik zeggen dat ik zélf nog nooit over biseksualiteit heb nagedacht of bewust met dat verlangen heb gespeeld. Maar SM is een spel, waar volgens mij het verschil tussen man en vrouw niet zoveel uitmaakt. En bovendien, het is Marja's verjaardagswens. Daar wil ik mij als meester aan houden. Tenslotte gelden er voor mij ook regels. Maar zover over ons. Wat jou aangaat, uit je verhaal blijkt duidelijk dat je op zoek bent naar een spannende en misschien wel een tikkeltje perverse SM-relatie. Moet dat beslist een Marja en een Jasmijn zijn, twee vrouwen dus? Of neem je genoegen met een Marja en een Martijn?"

"Ik heb zeker geen bezwaar tegen een spel met een slavin en een meester, of moet ik zeggen een meester en een meesteres? Integendeel," gaf ik enthousiast als antwoord. Alleen al dat antwoord liet in Martijns houding iets subtiel veranderen. Iets van joviale vriendschappelijkheid naar mysterieuze strengheid, anders kan ik de verandering in hem niet omschrijven. Hij stelde me plechtig de vraag of ik zijn rol van 'meester' wilde aanvaarden, wat ik maar al te gretig deed. Mijn lot zou nu verder in hun handen liggen…

Zichtbaar opgewonden schonk Marja wijn in voor ons. "Een Médoc," zei ze, "net als in jouw verhaal. Ga je hierna ook over ons en wat wij samen meemaken schrijven, Mark?"

"Wie weet, Marja. Hmmmm, de wijn is voortreffelijk zeg. Ik hoor van onze meester dat ik je hulpje zal zijn, Marja. Op onze samenwerking dan maar?" Ik hief mijn glas, een gebaar dat navolging vond.

In een tevreden stilte dronken we onze wijn, elk bezig met onze eigen gedachten, verwachtingen en misschien ook nog wel onwennigheid en onzekerheid. Meester Martijn wachtte geduldig tot iedereen het glas leeg had. Daarna stuurde hij Marja en mij naar 'hiernaast'. Mijn droom ging in vervulling en ik stond nu aan de andere kant van dat geheimzinnige, geblindeerde raam. Het was een SM-ruimte die mijn stoutste dromen overtrof. De kamer was vrij ruim, groter zelfs dan de zitkamer. Een open haard in een schouw van ruwe baksteen zorgde voor een aangename temperatuur en droeg bij aan een sfeervolle verlichting. Dikke witte kaarsen in zware gietijzeren kandelaars wierpen een flakkerend schijnsel op een grote eiken kast met diverse deurtjes en laden. Een houten schandblok, metalen takels, een wat vreemde tafel met een bekleding van dik, zwart rubber en een gemakkelijke troonachtige stoel maakten dit tot een waar SM-paradijs.

"Martijn heeft je, dacht ik, al verteld dat je mijn ehhh, assistent bent? Een leerling naast de slavin? Natuurlijk sta je via mij onder direct gezag van de meester, denk daaraan. Want onze meester zal geen tegenspraak dulden. Ik ben trouwens heel benieuwd hoe Meester Martijn, als man bedoel ik, met jou om zal gaan," grinnikte Marja wat nerveus, wat haar iets meer meisjesachtig maakte.

En terwijl ik aandachtig naar haar luisterde, verbaasde zij mij door zeer nauwgezet de nodige attributen uit de kast te nemen, om zich daarna voor mijn ogen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, nonchalant van haar kleding te ontdoen. Naakt stond ze nu naast me. Zenuwachtig gaapte ik haar aan en om de akelige stilte te doorbreken, mompelde ik het eerste dat in mij opkwam: "Nog ehhh… gefeliciteerd met je verjaardag; je was gisteren jarig, vertelde…"

Resoluut verbrak ze mijn stotterende zin. "En is dit de manier of het moment om je opperslavin te feliciteren? Kom hier en geef me een dikke kus, joh!"

Voorzichtig stapte ik op haar af en zachtjes drukte ik haar een vluchtige, verlegen zoen op de wang. Even lachte ze me uit en ik kromp van schaamte bijna ineen. Maar ze trok me ruw naar zich toe, tegen haar blote lijf aan, en ze kuste mij vol op de mond en daarna boorde haar tong in mijn mond. Tijdens een lange, hete tongzoen gleden haar handen over mijn lichaam, stevig en verkennend, bezitterig haast, en haar handen vonden de bult in mijn kruis. Ze maakte mijn riem los en opende de gulp van mijn broek. Mijn hart klopte wild en zij drukte haar blote borsten met harde tepels nog eens stevig tegen mijn borst. Dan keek ze naar mijn stijve lul, die schuin naar voren wees, met een glimmend natte eikel. Zonder commentaar pakte ze een papieren zakdoekje uit een lade, om vervolgens het ergste geil af te vegen. "Kleed je nu ook helemaal uit, want de meester zal zo wel komen," zei ze zachtjes en zo geruststellend lief. "Meester Martijn is er niet bepaald dol op als hij moet wachten… En dan druk ik me nog zachtjes uit."

Opschieten geblazen, dus. Enkele seconden later lagen mijn kleren op een hoopje in een hoek van de kamer en bekeek ik met Marja de materialen, die voor mij bedoeld waren. Zo waren er twee paar pols- en enkelboeien die ons prima pasten. Ook toverde ze een miniem maar complex riementuig van zwart leer tevoorschijn, dat mij als gegoten zat.

"Dat past altijd. Je kunt de riemen zelf verstellen, daar met die twee gespen," merkte ze zakelijk op, alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld was. "Maar steun eerst nog even met je handen op de rand van de tafel. Zo ja, en spreidt je benen. Mooi, nu kan ik wat glijzalf in je strakke kontgaatje smeren. Wie weet heb je dat straks nog heel hard nodig."

Ik voelde Marja’s slanke vinger met de vettige substantie genadeloos binnendringen, maar dit is nog niets in vergelijking met een harde dildo of wie weet, misschien wel de penis van meester Martijn…, bedacht ik mij.

Met een tik op mijn billen gaf Marja te kennen dat ze klaar was. "Trek nu dit maar aan." Ze overhandigde mij een kleine leren slip. Nou ja, een paar koorden en een klein driehoekje met een ronde opening aan de voorkant, waardoor ik mijn half-stijve penis wurmde. Verbergen of verhullen deed de slip niet veel, maar door de strak vastgebonden koordjes knelden mijn ballen lekker gevoelig onder het driehoekige puntje leer. Het viel me nu pas op dat Marja twee ringetjes, piercings, door haar tepels droeg. Ze haalde een zilveren kettinkje uit een lade en een leren halsband, het soort dat ik alleen kende van honden. Zo eentje met een grote D-ring eraan. Ze klikte een kant van de ketting aan een tepelringetje, ritste de ketting door de D-ring van de collar en klikte daarna ook de andere tepelring aan het kettinkje. Eerst dacht ik nog naïef dat de ketting iets te kort was, maar snel begreep ik dat het juist de bedoeling was dat haar tepels pijnlijk uitrekten en iets naar boven werden getrokken. Iedere beweging moest voor Marja nu een pijnscheutje opleveren, maar ze liet er niets van merken, noch van pijn noch van genot. Achter een kastdeurtje vandaan haalde Marja een doorzichtig rood manteltje, dat ze om haar met enkele krassen bedekte schouder sloeg en om haar hals knoopte met een dun koordje. Het bedekte haar schouders en rug, maar was veel te kort om ook haar strakke billen te bedekken, die de tekening van regelmatige zweepslagen vertoonden. Ook was het rode kledingstuk te klein om haar parmantige borsten te bedekken. Maar ze zag er beslist uit om in te bijten! Figuurlijk gesproken dan…

Op dat moment stapte meester Martijn de ruimte binnen met een harig bloot bovenlijf en een zeer strakke, majot-achtige, zwarte broek. Over zijn hoofd droeg hij een onheilspellende, rode beulskap. Twee sprankelende ogen namen ons door halfduistere openingen op. Kennelijk tevreden zei hij: "Prima, jullie zien er goed uit. Slavin, jij hebt vanwege je verjaardag nog een extra tractatie van mij tegoed. Ik heb voor de speciale avond iets nieuws verzonnen. Pijnlijk geraffineerd, mag ik wel stellen," klonk het met veel voldoening en plezier.

Marja knielde neer voor haar meester en met neergeslagen ogen vroeg ze: "Meester, u weet dat ik voor u graag de gekozen straffen onderga, de mij toebedeelde pijn daarbij accepteer en verdraag. Maar ik wil niet gelijk in het bijzijn van een nieuwe slaaf jammeren. Mag ik daarom alstublieft de mondknevel in om mijn kreten te smoren, meester?"

Martijn keek nors naar Marja: "Je weet toch, slavin, dat jouw gekreun me juist heel geil maakt? Wil je me dát onthouden? Je gunt me dat pleziertje niet? Okay, prima… Ik wil best met je verzoek instemmen, maar dat kost je wel wat… Jij krijgt je rode bal in je smoel met de riempjes, maar…." Martijn zocht en vond de mondknevel en wierp die voor Marja’s voeten op de grond. "Doe zelf maar…," sneerde hij half en half boos klinkend.

Marja raapte de mondknevel op en stortte zich plichtsgetrouw op het vastmaken van de riempjes achter haar hoofd, de rode bal als een sensueel symbool van haar onderdanigheid tonend tussen haar kaken. Martijn doorzocht ondertussen de lades en keerde terug met een stoffen kap. Deze kap, dun genoeg om Marja voldoende lucht te geven maar dik genoeg om haar alle zicht te ontnemen, kreeg zijn slavin over haar hoofd getrokken. De prijs die Marja nu moest betalen was, dat ze af moest wachten wat er om haar heen en vooral met haar zou gebeuren. Iedere handeling, elke zweepslag zou onverwacht komen. En was het uiteindelijk Marja’s wens om gelijk een sessie te hebben met een slaaf, nu kon zij daarvan maar zeer gering genieten… En met de knevel in haar mond kon ze ook niet om genade vragen, bedacht ik me. Ze was in mijn ogen volledig overgeleverd aan de macht en grillen van meester Martijn. De meester trok Marja overeind, draaide er enkele keren in het rond om haar de oriëntatie te laten verliezen en met zijn handen duwde hij haar voorzichtig richting een kale muur. Op een armlengte van de muur liet hij haar stilstaan en trok de strik van het flinterdunne manteltje om haar schouders los. Martijn plaatste Marja's handen tegen de muur voor steun en zo leunde e licht voorover. Dan knielde Martijn achter haar neer en gaf met een fel tikje op haar bovenbeen te kennen dat ze haar benen moest spreiden. De enkelboeien van de slavin maakte hij vast aan twee metalen ringen, voor het oog verzonken in de vloer. Weer liep Martijn naar de kast en rommelde om nog meer bruikbaar materiaal bij elkaar te zoeken, onderwijl zorgzaam kijkend of Marja wel veilig en stevig op haar benen stond. Zorgvuldig maakte Martijn een aantal keurige lussen in een dik wit koord. "Slavin, leg je polsen eens in je nek," klonk het bevelend uit Martijns keel. Marja gehoorzaamde ogenblikkelijk, maar het was zichtbaar moeilijk om zonder zelf iets te kunnen zien en met vastgebonden enkels los te komen van de tot dan toe zo veilig steun biedende muur. Martijn hielp Marja wel om haar evenwicht te vinden, maar vervolgde snel met het vastbinden van de polsen.

Door deze houding kwamen de borsten van Marja 'en profile' mooi tot hun recht, dacht ik zelf. Maar het moest ook pijnlijk zijn door de ophanging van de tepels aan de halsband. En duidelijk was Martijn ook iets van plan met die uitdagende prammen, want hij verwijderde het kettinkje. Met een lang koord begon hij daarna de twee tieten strak als een rollade af te binden, zodat het weke vlees puntig vooruit stak, met net nog roodaanlopende puntjes vlees zichtbaar, waar de kleine tepelringeltjes glinsterden. Eenmaal strak afgebonden, nam Martijn opnieuw het kettingkje, haalde het door de tepelringen en klikte nu de uiteinden aan een ring in de muur. Als Marja nu een onverwachte beweging zou maken met haar bovenlichaam, dan kon dat wel eens écht pijnlijke gevolgen hebben. Blijkbaar was er veel vertrouwen over en weer tussen de twee, om dit aan te durven. En ik? Ik twijfelde of dit wel verstandig was… Maar goed, ik was nieuw en wist nog weinig van SM.

Meester Martijn liet Marja even met rust en startte een cassetterecorder, waarop even later de ruimte zich vulde met de zoet-ritmische klanken van de Braziliaanse Astrud Gilberto. Met een zweep in de hand keerde hij terug naar Marja. Heel zachtjes streelde hij met de lengte van het leren zweepje over de huid van haar rug en billen. Al even zachtjes waarschuwde hij zijn slavin dat ze heel, héél stil moest blijven staan. De zweep beroerde haar steeds slechts verderlicht en kronkelde soms ook even naar haar tepels, haar buik, haar venusheuvel om dan weer een weg te zoeken naar haar kontje, rug en schouders. Als dit de plaatsen waren die de stugge rijzweep zometeen écht zouden raken….

In ieder geval richtte Martijn zijn aandacht eerst op de uitdagende billen. Met veel pit trof het zweepje ineens doel. 'Pets!' Eén, twee, drie, vier, vijf…., telde ik stilletjes in mijzelf mee. Ik verbaasde mij met veel respect over hoe roerloos Marja bleef onder de regen van slagen en ik raakte bewust van de ervaring die zij bezat, iets waar ik zelf mijlen ver vandaan was. Donkere striemen tekenden zich inmiddels op haar achterwerkje af en onder de kap over haar hoofd klonk na de achttiende pets een gesmoord maar aanhoudend gekreun, ondanks de mondknevel. Haar kontje draaide genotvol en wellustig zelfs, maar haar bovenlichaam hield zij bewegingsloos. Echt in de problemen raakte Marja pas bij de zevenentwintigste slag. Ze kronkelde nu wat, niet alleen met haar heupen, maar ook met haar bovenlichaam. Het kettinkje trok meteen pijnlijk aan haar gevoelige tepels. Deze stroom aan sensaties was voor Marja voldoende om haar dijbenen te bevochtigen met een klein stroompje geil uit haar kutje.

Bij dertig slagen stopte Martijn. Hij bevoelde met zijn vingers het natte en hete neukgrotje van zijn slavin. Eventjes stimuleerde hij plagend haar clitoris, maar ze was al zó opgewonden, dat ze gelijk een orgasme kreeg, eentje dat nog versterkt leek te worden door de nieuwe pijnscheut in haar bewegende en dus extra gefolterde tepels.

"Zo slavinnetje van me, kom je nu al klaar? Geniet je soms teveel en krijg je te weinig pijn? Wacht maar eens, lief sletje… Ik heb nog meer in petto voor jou." Wreed plaatste Martijn plastic wasknijpers op Marja’s schaamlippen, wel zes op elke schaamlip. Tot slot plaatste hij een klein knijpertje op haar klitje. "Dat ziet er beter uit, slavin. Dan kan ik nu met de volgende serie slagen beginnen." De nieuwe serie bestond uit klappen met een relatief stugge strokenzweep. In een regelmatig afgemeten ritme troffen de afzonderlijke leren riempjes van de zweep haar rug. Martijn leek haar al zo gepijnigde kontje wat te sparen, maar haar rug moest het nu des te zwaarder ontgelden. Over haar huid kwam een dieprode gloed.

Terwijl Marja’s kont nog natintelde, haar kut de foltering van de knijpers onderging en haar onbeschermde rug de zeventiende slag incasseerde, kon ze haar bovenlichaam onmogelijk onder controle houden en trokken de kettinkjes weer aan de puntige borsten. Deze viervoudige kwelling was voor Marja voldoende om een nieuw, nog wilder orgasme te bereiken, waarbij zij zo buiten zinnen raakte, dat het leek dat na wat druppelend geil ook een straal gele urine met een klein boogje tegen de vloer kletterde. Blijkbaar was dit voor Martijn een teken dat het zo wel even voldoende 'aandacht' was voor zijn slavin. Handig en vlug ontdeed Martijn haar van het kettinkje, de enkelboeien, de kap en de mondknevel.

Marja knielde, eenmaal helemaal bevrijd, voor haar meester neer. Met een nog onzeker trillende stem zei ze hees: "Dank u wel, meester. Het was heerlijk…" Daarop stond Marja weer langzaam op en nu keken meester en slavin beiden naar mij… Slachtoffer nummer twee?

Martijns blik ging heen en weer tussen Marja en mij. "Weet je wat, Marja? Deze jongeman is eerst even helemaal voor jou. Voor je verjaardag én omdat je je zojuist kranig hebt gedragen. Ga je gang maar, dan kijk ik gewoon toe." Martijn plaatste de stoel wat dichter bij de aangenaam warme open haard en wachtte met spanning op wat er komen ging.

Gewapend met een klein rijzweepje kwam Marja naar mij toe. Ik had al die tijd op de leren tafel gezeten, van waaruit ik een prachtig zicht had op hun SM-spel. Voor mij stond nu niet de gewillige slavin, maar de strenge Meesteres Marja. "Luister slaafje, eerst een aantal basisregels." Ze gaf mij een tik met het zweepje op het bovenbeen. "Regel één: je blijft daar niet op je luie kont zitten, als ik tegen je spreek. Je knielt snel, gehoorzaam en onderdanig voor mij neer."

Ik gehoorzaamde snel, maar kreeg toch een tweede mep, dit keer op mijn schouder.

"Regel twee: je ogen sla je neer."

Met mijn hoofd omlaag gewend zei ik: "Jawel Marja, ik zal er aan proberen te denken." Maar ook dat leverde mij natuurlijk een klap van haar op, ditmaal weer op mijn schouder.

"Regel drie: Je spreekt mij niet aan met Marja, maar met opperslavin Marja. En je 'probeert' niets, je doet gewoon wat ik zeg!"

"Jazeker, opperslavin Marja, ik heb u begrepen." Met haar hand om mijn bovenarm trok zij me mee, mij zo snel als mogelijk was op mijn knieën voortbewegend. In het midden van het vetrek beval ze mij om op te staan. Ik stond precies onder de takel. Ze liet me eerst zelf het leren driehoekje losmaken en afdoen.

"Steek je armen eens omhoog, slaafje. Dan laat ik hier wat boeien zakken." Beide polsen werden strak omhoog gebonden. Het in mijn ogen onvermijdelijke spreiden van de benen voor de enkelboeien aan metalen ogen in de vloer volgde. Weerloos was ik nu, overgeleverd aan deze opgewonden en doelbewuste jongedame, die zelf nog maar zo kort hiervoor de nodige pijn onderging. Zou zij zich daarvoor afreageren, kende ze mijn grenzen eigenlijk? Voorlopig plaatste ze vakkundig twee schaarachtige klemmetjes op mijn altijd lekker gevoelige tepels, maar pas ná ze mij de klemmetjes had laten zien en rustig had uitgelegd wat het waren en waarvoor ze dienden. Het was voor mij tenslotte de eerste keer dat ik zoiets onderging, ehhh… genoot. Ze stelde mij ook wat gerust door te vertellen dat ze het 'wat rustig' aan zou doen.

"De pijn van de klemmetjes valt geloof ik wel mee, is het niet? Dan ga ik er nu gewichtjes aan hangen, Mark." Na wat gerommel in de schijnbaar onuitputtelijke voorraadkast begon ze heel rustig vier loden gewichtjes aan te brengen, aan elk klemmetje twee. Nadat het volle gewicht aan mijn tepels trok, ontsnapte er uit mijn keel een diepe zucht van pijn en genot tegelijk. En dit was nog maar het begin! Marja maakte echter vooralsnog geen haast. Heel sensueel gleden haar handen over mijn bijna naakte lichaam, waarbij ik een intense rilling van opwinding niet kon, wilde of hoefde te onderdrukken.

Je vindt het écht lekker, hè? Goed zo, mijn kleine lustslaafje. Dan geniet ik ook van jou," zei ze lief, toen een warme hand mijn opgezwollen paal vastpakte. "Lekkere stijve lul heb jij. Om mee te spelen…" Ze knielde voor me neer en haar tong likte langs de penis, om daarna haar scherpe tanden in de eikel te zetten. Natuurlijk beet ze niet al te hard, maar het psychologisch effect op mij was er zeker niet minder om. "Met zijn heerlijke ballen wil ik ook iets doen. Heeft u een idee, meester Martijn?" vroeg ze.

"Kijk eens in de onderste la. Misschien dat daar nog dun wit koord ligt. Daarmee kun je zijn ballen strak afbinden. We zijn eigenlijk niet echt ingericht op het ontvangen van mannelijke slaafjes. Jullie zullen het dit keer moeten doen met wat we in huis hebben," merkte Martijn nuchter op. Voor mij klonk zijn 'dit keer' overigens als een heerlijke belofte voor een 'volgende keer'.

Met een tongpuntje tussen de lippen geklemd wikkelde Marja volledig geconcentreerd een dun koord van katoen om mijn ballen, die zij best wel redelijk strak afbond. Van opwinding begon zich weer wat geil vocht te verzamelen op mijn eikel, die glimmend uitstak. Spoedig zou zich een lange, natte draad een weg naar beneden zoeken, aangetrokken door de zwaartekracht. De klemmetjes met gewichtjes en diezelfde zwaartekracht verspreidden op dat moment een heel warm gevoel, waarbij de scherpe kantjes van de pijn compleet vergeten waren. Marja bestudeerde inmiddels het resultaat van haar bondage en leek voorlopig uiterst tevreden met haar werk.

"Zo Mark, dat zit. Nu zul je kennismaken met diverse soorten zwepen. Rustig maar, je hoeft niet bang te zijn…," lachte ze vriendelijk maar met een gespeeld sadistisch ondertoontje. "Om te beginnen drie zwepen en met elk geef ik je slechts vijf slagen. Ook verdeel ik de slagen over je lijf. Okay? Als er iets mis gaat, dan vraag je om genade. Dan komt nu eerst de strokenzweep, die mijn meester net ook al op mij gebruikte."

Het waren geen vijf slagen en eigenlijk waren het zelfs helemaal geen slagen. Ze liet de slierten van de zweep rondjes draaien en de puntjes raakten me licht. Het warmde de huid op en voelde eigenlijk bijzonder aangenaam. Was dit het nu, dacht ik eventjes met een gevoel van teleurstelling.

"Juist, dat was om je wat op te warmen en je bloedsomloop op gang te krijgen. Je zag wat witjes maar kleurt nu prachtig rood. En nu voor het écht…" Er daalden vijf snelle, wat hardere slagen op mijn blote huid van borst en dijen neer. Bij de vierde pets stond ik toch een beetje te trillen van de pijnscheut en de vijfde ontlokte een gesmoorde kreet diep uit mijn keel.

"Oewh, dank u wel, opperslavin Marja." Mijn goede gedrag beloonde zij direct met twee liefdevol strelende handen, die elk rood en warm plekje aftastten en mij persoonlijk in vuur en vlam zette, nou ja, figuurlijk dan. Ze hield het een hele tijd vol en maakte mij er supergeil mee.

Dan toch kwam het moment dat ik de tweede zweep mocht ervaren. Het was een stugge zweep, zag ik, met aan het uiteinde een leren flapje. "Eens kijken wat je buik kan hebben, slaaf. Denk eraan, dit is een gemeen ding, dus…" Ze richtte het geselwerktuig horizontaal voor mijn onderbuik. En het was inderdaad een gemeen ding, heel anders dan de strokenzweep.

"Auw! Oowh, wat…" Aaagh, dat doet zeer… ehh, oppperslavin… Auw!… Oegh…" Ik piepte van de pijn, échte pijn. En tóch was het lekkere pijn, pijn die ik wilde ondergaan voor mijn eigen lust en bovendien pijn die ik eigenlijk dapper wilde dragen om haar te plezieren. Mijn geluiden verstomden en mijn gedachten concentreerden zich tot een kleine kern in mezelf.

"Goed zo, maar niet zoveel kletsen, gewoon ervaren hoe het is. Voor mij… drie extra?" Plagend keek ze me aan en zij zag met tevredenheid dat ik knikte. "En als het niet gaat…?"

"Dan vraag ik om genade, meeste… ehhh, opperslavin Marja."

"Meesteres Marja? Dat zou je wel willen, hè? Echt, weet je dat wel héél zeker, hihi?" Meteen beet de zweep in de huid van mijn buik en een laatste tik raakte mijn lul. Ik schudde wat in de boeien, probeerde de slagen te ontwijken en toch ook weer er zoveel mogelijk van op te vangen. Door de gebeurtenissen raakte ik ook wat buiten adem, maar Marja gunde mij een ogenblik om te herstellen.

Wat me ook opviel, was dat Martijn blijkbaar onder de indruk was geraakt van het spel voor zijn ogen. Hij stroopte zijn strakke broek naar beneden en ik zag een behoorlijk grote en stijve penis in een bosje zwart-krullend schaamhaar. Maar veel tijd om zijn indrukwekkende geslacht te bewonderen had ik niet, want Marja vroeg weer mijn volle aandacht met een nieuw intrument. De derde 'zweep' was meer een brede plak van leer. Hiermee streelde ze zachtjes over mijn billen, daarna gleed de steel even door de bilnaad.

"Ben je hier klaar voor, Mark?" vroeg Marja. "Dit ga je pas écht voelen, hoor! Let maar eens op en tel mee tot vijf…"

"Jawel, opperslavin Marja. Ik zal meetel…" Pets! "Auwhh… één… oewwwgh… t-twee…. aaaargh… drie…! Wat een vuil ding…." mopperde ik half in mezelf maar hard genoeg voor haar om het te horen.

"Tellen zei ik, vuillak. Dat is één slag erbij, begrepen? En weer sloeg de plak met een luide 'klets' op het gevoelige en rode zitvlees.

Ondanks de pijn die het deed, was het fantastisch en met geen haar op mijn hoofd dacht er over om genade te vragen aan deze lady. Dus telde ik trouw mee. "Vier… auwhee… vijf… Dank u wel, opperslavin Marja."

"Maar we zijn er nog niet. Je krijgt er nog één extra, weet je nog? Ach wat, ik ben in een goede bui. Ik begin gewoon opnieuw met vijf, maar je hoeft niet meer mee te tellen. Tenzij je me niet vertrouwt natuurlijk…. Dan tel je maar lekker in stilte mee, hm?"

Mijn wereld kon nu, omdat ik niet geconcentreerd meer mee hoefde te tellen, héél klein worden, een miniem balletje, een cocon van 'ik en de pijn'. Ik zweefde wat weg op de pijn, die al lang niet meer als echte pijn door mij werd ervaren. Sterker nog, de vijf nieuwe slagen waren naar mijn gevoel veel te snel voorbij. Drie zwepen had ze gezegd… Betekende dit, dat het nu afgelopen was, bedacht ik me al met spijt. Marja had echter andere plannen, zo bleek. En daarvoor moest ik eerst los worden gemaakt van de takel en de enkelboeien. Ik was wel blij dat ik was verlost uit die positie, want ik voelde wat kramp opkomen in mijn armen. Even liet ze me mijn polsen wat opwrijven en mijn positieven hervinden.

Martijn en Marja zochten ondertussen in hun spulletjes, schoven wat met de tafel en voerden overleg op fluisterende toon. Hun woorden ontgingen mij, maar langzaam drong tot me door dat er nog meer ging gebeuren. Zaken waaraan ik waarschijnlijk deel mocht nemen! Nieuwsgierig observeerde ik de voorbereidingen van de volgende fase in dit genotvolle spel. Met stralende oogjes van pret toonde Marja zich aan mij. Om haar middel droeg ze nu een gordel en - jakkes! - een voorbinddildo. 'Wat is ze daarmee van plan?' schoot even de schrik door mij heen. Domme vraag natuurlijk…

"Op de tafel jij, op je knietjes en je ellebogen. Voorover…. ja zo. Goed zo. Steek die reet van je eens lekker naar achteren, nog wat verder. Ja zo… Prima!" Elk moment verwachtte ik nu de dildo in mijn anus te voelen, maar blijkbaar was het tafereel nog niet naar volle tevredenheid. Marja vroeg: "Meester, maakt u alstublieft Marks polsen en enkels vast? Dan wil ik ook nog iets anders, iets leuks…"

Even later was ontsnappen er niet bij (als ik al zou willen, nee dus) en Marja stond bij me met 'iets leuks'. Het was een leren riem met twee ronde leren vlakken. De rondjes waren aan één kant voorzien van metalen prikkertjes. Zonder plichtplegingen bracht Marja de prik-bh aan en het ding was inderdaad… héél prikkelend. "Dank u wel, opperslavin Marja," sprak ik dan ook oprecht.

Onderussen schoof Martijn zijn stoel achter de tafel. Toen Marja de stoel beklom, was mij meteen duidelijk wat er nu zou volgen. En ja, de rubberen kunstpik wees gevaarlijk naar mijn donkere, maagdelijke – maar vooraf gelukkig ingevette – holletje. Langzaam drong het ding binnen. De pijn viel mee, wat eerlijk gezegd mij méér pijn deed, was het geile verlangen. Ik wilde op dat moment door haar geneukt worden, stevig en meedogenloos. Maar ze was voorzichtig en bewoog haar heupen en de zwarte kunstlul tergend langzaam heen en weer in mijn nauwe ruimte, zichzelf en de situatie onder controle houdend. Maar Marja had niet álles onder controle, zeker niet haar fantasievolle meester. Die stond nu achter Marja en trof haar onverwacht met de plak op haar roodgekleurde billen. Van schrik of misschien ook door de kracht van de slag drong ze met de dildo ineens snel en krachtig tot het uiterste door in mijn anus. Langzaam bouwden Martijn en Marja hun eigen ritme op en brachten dat ook over op mij via de stoten in mijn kontgaatje.

Marja had nu twee zaken om op te concentreren: de slagen van haar meester en het neuken van haar slaafje. Blijkbaar bedacht ze, dat het verstandig was om zich goed vast te houden. Daarvoor plantte ze haar scherpe vingernagels dieper in mijn heupen, wat mij nieuwe sensaties gaf en meer dan ik eigenlijk nog helder en bewust kon verwerken. Hoelang het allemaal duurde, kan ik achteraf niet meer zeggen. Mijn eigen gehijg en gekreun, de petsen van de plak, de kreetjes van Marja en de ademhaling van Martijn mengden zich tot één heerlijk geile roes. Ja, zelfs de geur van onze opwinding, de luchtjes van onze after shave, eau de toilette of parfum en de rook van brandend berkenhout uit de open haard, maakten deel uit van één sensuele indruk, één samengebalde beleving. Daarop liet één hand van Marja de heup los en greep voor mijn been langs naar mijn stijve, ritmisch in het luchtledige bewegende lul. Maar nu boorde mijn paal niet langer in het luchledige, maar voelde ik een klamme hand, heerlijk strak om mijn leuter, trekkende bewegingen maken.

Alle indrukken als losse, unieke sensaties vloeiden weg in één golf van lust, spanning en de weg naar ontlading ervan. Marja bezorgde mij een daverend orgasme. Langzaam knedend melkte ze mijn lul tot de laatste druppel sperma leeg en even langzaam vertraagde ze het tempo waarmee ze mijn kont nog neukte.

Op zeker moment zijn ze gestopt met mij, Marja en Martijn. Ze lieten me uithijgen en tot mezelf komen. Nou ja, wat heet 'tot mezelf komen'. Martijn verplaatste de stoel en ging in mijn blikveld zitten en keek me lachend aan, een plannetje duidelijk in zijn hoofd. Een plannetje dat direct duidelijk was voor Marja, overigens. Zij nam plaats op zijn schoot, haar billen langzaam omlaag glijdend langs zijn buik, met haar handen zijn opgewonden speer binnenleidend in haar natte en vooral verlangende kutje.

De muziek uit de geluidsinstallatie was al lang verstomd. De enige geluiden waren nu de lieve fluisterwoordjes van de twee onderling en af en toe de ongelooflijk hete opmerkingen van Marja in mijn richting: "Zie je hoe meester Martijn mij neukt? Zie je hoe zijn lul in en uit mijn kutje glijdt, Mark? In… en uit… en in, hmmm, jaa, uit… in…." Eén hand voerde haar geilheid nog op door met haar middelvinger haar klitje te beroeren. Het gefluister verstomde op zeker moment, net als het 'plagen' van het slaafje. Wat bleef was gekreun, gehijg en af en toe het soppende geluid van hun stoten of het gekraak van de stoel.

Beiden hielden het een behoorlijke tijd vol. Soms keerden ze iets terug uit hun eigen wereldje van hijgen en kreunen. Maar na het: "Ja meester, ooowwgh, u neukt…. jaaaa… zo lekker. U heeft zo'n heerlijke lul, meester. Ik voel hem zo diep…. aaaaawhhhjaaaa, dieper, jaa, in mijn kutje," van Marja en het: "Ga nog even door slavinnetje van me. Jaaaa, l-e-k-k-e-r, oeeegh, ik kom bijna, jaaa, ik kom," kwamen beiden kort na elkaar klaar. Martijn spoot een krachtige straal geil in Marja’s onderbuik en ik zag in Marja's gezicht de golven van haar genot voorbijtrekken. Zo deelde ik in hun geluk, hun geilheid en lust, beleefde samen met Marja en Martijn dit sensationele hoogtepunt.

* * *

Plotseling hoorde ik met kracht een deur dichtslaan. Had iemand de SM-kamer verlaten of was er nóg iemand anders in huis? Totaal verbaasd keek ik op… Ik stond op straat en keek met een vreemd gevoel naar de voordeur van het huis met de toepasselijke naam: 'De Verwarring' en naar de voordeur die zij net achter zich had dichtgetrokken. Ik staarde haar wanhopig brutaal en zelfs ietwat uitdagend aan, maar het was alsof ze dwars door mij heenkeek. Ze pakte haar fiets, die tegen de gevel geparkeerd stond en vertrok zonder om te zien. "Ik verdomde stomkop," dacht ik slechts. Heb ik hier de hele tijd staan dagdromen. Langzaam werd ik mij bewust van het feit dat het inmiddels wat donker en beduidend frisser was. Ik zou met de envelop in de handen nog stevig moeten haasten om tijdig op het postkantoor te komen vóór sluitingstijd. Maar de lust tot haasten ontbrak mij. Het verhaal 'Gouden regen' zou Doma en Slave Girl voorlopig niet bereiken. Ik draaide me om, terug naar huis… Een mooie fantasie rijker, maar wat een échte belevenis betrof nog steeds even arm. Ik moest eerst eens goed én uitvoerig nadenken over het een (over SM dromen) en het ander (SM écht beleven)…