Category: Short stories
Year: 1986

Hits: 341

Een Nederlandse wijsgeer, Bolland, schreef rond de eeuwwisseling [1800-1900]: “Het dromen is een doorleven van gewaarwordingen en zielenbeelden, zonder nadenken.” Nu houden naar mijn mening begrippen als dromen en schrijven nauw verband met elkaar. Ik moet er dan ook vanuit gaan, dat mijn besluit aan het eind van het verhaal ‘De verwarring’ om eens over het een en ander te gaan nadenken, ertoe zal leiden dat het denken het dromen (en dus ook het schrijven) vervangt en dat dit het laatste deel is in een sadomasochistisch drieluik. Maar om te voorkomen dat ik té filosofisch klink, kan ik misschien beter bij het begin beginnen…
    
Zoals je kon lezen in ‘Gouden regen‘ en ‘De verwarring‘, ben ik een man van 29 jaartjes oud (of jong, het is maar hoe je het bekijkt) met een masochistische instelling. In mijn eerste verhaal richtte ik mijn hoop op de fantasiefiguren Jasmijn (de Javaanse, geheimzinnige schoonheid) en Marja (haar gewillige slavin). En in het tweede verhaal fungeerde een willekeurige voorbijgangster als detonator van mijn explosieve dromerij. Per saldo levert dat twee verhalen op, maar niet het geluk en ook niet de bevrediging waar ik eigenlijk, diep in mijn hart, zo vreselijk naar verlang. Je beseft op een zeker moment, dat het geluk niet komt aanwaaien. Conclusie? Je moet zelf initiatief ontplooien, actie ondernemen. Maar zelfs in onze zo openhartige en tolerante samenleving, waar in menig televisieprogramma elk taboe bespreekbaar werd, blijkt het onmogelijk om een toevallige voorbijganger te vragen hoe hij of zij denkt over sm.O ja, en dan nog iets. Ik ben gehuwd met een lieve vrouw. Zó lief, dat ik bang ben haar te verliezen als ik haar mijn interesse voor het masochisme beken. Daarmee ontstaat de strijdigheid in mij, namelijk sm als wensdroom én nachtmerrie tegelijk. In dit verhaal schrijf ik over mijzelf, mijn échte ervaring, de werkelijkheid…Ik was dus gaan nadenken over mijn sm-verlangens, wat resulteerde in een krachtig (…) besluit. Op een zaterdag in oktober, toen mijn echtgenote afwezig was, kocht ik een retourtje Den Haag.

 

hardleers3 treinkaartje

 

Alhoewel ik nog steeds iedere vrouw, die voor mij daarvoor in aanmerking kwam, met mijn zoals gewoonlijk hondetrouwe en hoopvolle blik aangaapte, knabbelde de intercity gelijktijdig aan de kilometers én aan mijn zelfvertrouwen. Zelfverzekerdheid maakte plaats voor schuldgevoel en angst. Slechts mijn tijdens jaren opgebouwde verlangen sterkte mij in mijn streven om Club Doma te bereiken. Daar zou mijn verlangen gehoor vinden bij gelijkdenkenden. Daar zou ik informatie krijgen. Daar zouden wensen in vervulling gaan. Om de definitieve confrontatie nog even uit te stellen, besloot ik in de residentie te lopen van Den Haag Centraal naar de het adres van Doma. Ik liep eerst in de drukke binnenstad; langs een meisje met lang blond haar met een rugzakje en stadsplattegrond, een jong punkstel en een man die in het Engels de weg vroeg. Ik liep over de Koningskade en door de Javastraat richting Laan van Meerdervoort. Op de mooie herfstdag was het heerlijk lopen, terwijl het ‘normale’ Haagse leventje om mij heen door de stad voortkabbelde.

Maar dan sta je toch plotseling voor die massief ogende voordeur, druk je aarzelend op de deurbel. Op trillende benen sta je daar, bemerk je hoe het gezoem van de automatische deuropener je toegang geeft en met het zweet in je handen zet je de eerste stap over de drempel, écht een stap in een totaal andere wereld. Even bekroop mij het gevoel dat archeologen moeten hebben, als ze na zo’n 3000 jaar de eersten zijn om een pyramide te betreden. De vloek van de farao’s bleef mij in elk geval bespaard en daarvoor in de plaats verwelkomde mij een rustig en uiterst vriendelijke heer. Mijn ontdekkingstocht werd beloond met wat foldermateriaal en bovendien een heerlijk kopje koffie. Mijn aandacht kreeg een aanval van nieuwe indrukken te verwerken: de huiselijke sfeer in de club, de informatie van de man, de videobeelden met eersteklas sm-materiaal en de overige aanwezigen in de club.

Nadat de man mij met zijn voorlichtingsbrochures, de koffie en mijn zenuwen achter liet aan een tafeltje in de centrale ruimte, stond ik al op het punt de warme drank snel te nuttigen en weer te verdwijnen. Maar lang zat ik niet alleen, dus de kans op een voortijdige aftocht was voorlopig weer even van de baan. Naast mij zat nu een blonde dame in zwarte kleding, die zich vriendelijk en zeker niet opdringerig voorstelde als Roxanne, meesteres bij Club Doma. Tijdens een kort gesprek nam mijn wil het over van de rede – of andersom, weet ik veel – en maakte ik met haar de afspraak dat ze mij zou inwijden in de basisbeginselen van sm. Ik moest bovenal voor mezelf weten of ik écht masochistisch was. Ik moest weten of het slechts een fanatsie was, of een verlangen naar de werkelijke ervaring. Ik moest… Ik wilde het!

Met het advies om nog iets te drinken – iets anders dan koffie om verder in de juiste stemming te geraken, begreep ik haar hint – verliet zij me vanwege een andere bezoeker van de club, die vóór mij aan de beurt was. Haar aanwezigheid was slechts van korte duur geweest en alles was zo vanzelfsprekend en ongedwongen verlopen, dat de angst mij bekroop, dat ik weer in mijn oude dromerij was vervallen. Toch was de realiteit mij genadiger dan de droomwereld en kreeg ik van de barman een lekker glaasje koele, witte wijn. Een charmante clubslavin, Ria, hield mij ondertussen even gezelschap.

Ik vond de kracht om geduldig de wijzers van de klok voorbij te zien tikken naar het tijdstip, dat mij duidelijkheid zou verschaffen over de echtheid en diepte van mijn masochistische karakter. De angst verdween helemaal en maakte plaats voor verlangen. En eindelijk, om 16.10 uur zat Roxanne weer naast me, nadat ze van haar bezoeker afscheid had genomen met kussen op de wangen, als waren het in een goed uur plotseling goede vrienden. In alle rust bespraken Roxanne en ik de situatie, de moglijkheden en onmogelijkheden en natuurlijk vroeg ze door naar mijn verlangen. Gewapend met een nieuw glas wijn daalden we daarna af naar de kelderruimte. En eerlijk, alle spanning van het jaren lang niet toegeven aan de eigen, intense gevoelens en mijn angst voor wat anderen wel niet mochten denken, was opeens teruggebracht tot nul en generlei waarde. Het enige dat telde was zij en ik, het nu, het hier… De wereld van alledag was even buitengesloten. Alhoewel ik zelf in volledige vrijheid handelde en alles slechts gebeurde na grondig overleg, had ik écht nog geen idee wat er tijdens het komende uur ging gebeuren…

Was het de wijn, misschien de sensuele sfeer of de dominante uitstraling van Roxanne? Geen flauw idee, maar het feit blijft, dat het een en ander zich op een ontspannen en natuurlijke manier leek te ontvouwen. Het was de gewoonste zaak van de wereld, dat ik me op haar uitnodiging en in haar aanwezigheid van mijn kleding ontdeed en mij waste aan de wastafel.

Roxanne, nu in leren rok, een sexie topje van opengewerkte zwarte stof en eveneens zwarte panties, leidde me langs de rijkelijk met haakjes en materialen voorziene wanden van de kelderruimte. Ze toonde me enkele zwepen in een rek aan de wand, alsook een schandblok en een stoel met in de zitting een ronde opening, die ze aanduidde als ‘plasstoel’. Ondertussen selecteerde ze al wat zaken, die haar wellicht van pas zouden komen. Naakt en aandachtig liep ik achter haar aan. Het enige dat ik droeg waren twee ringen, een zilveren kettinkje met sterrenbeeld… en een behoorlijk stijve penis. De korte wandeling eindigde voor een grote spiegelwand.

Allereerst nam Roxanne – ik noemde haar ook nog steeds Roxanne en geen meesteres, want bij onze eerste kennismaking zou er geen dominant versus onderdanig spel worden gespeeld – een dik zacht koord. Ze liet mij de eerste lus in het koord zien, alvorens mijn rechter pols vast te binden, hoog achter op mijn rug. Nadat ook de andere pols een gelijksoortig lot onderging, kwam het koord over mijn schouder, om daarna dwars over de borst weer af te dalen, om langs mijn erectie en ballen weer via de bilnaad een weg omhoog te zoeken, naar de polsen. Na deze simpele – maar voor mij toen nog ingewikkeld lijkende – bondage, was mijn bovenlijf niet meer in staat zich vrijelijk te bewegen. Niet dat ik daartoe de neiging voelde. Ook niet, toen Roxanne me met een vertrouwen wekkende stem voorstelde, om eens voorzichtig te ervaren hoe tepelklemmetjes aanvoelen. Gretig en nieuwsgierig stemde ik in. Na eerst elke tepel met een vinger speeksel te bevochtigen en even sensueel te prikkelen, plaatste ze de schaarklemmetjes, die ze even later op mijn eigen verzoek nog iets strakker afstelde.

“Dat gaat prima. Hier, ga eens op deze kruk zitten,” zei Roxanne. Met enige moeite vanwege de bondage hees ik mij op het hoge zitmeubel. Maar eenmaal op mijn ‘troon’ gezeten, was ik ‘klaar voor alles’ en voelde ik mij een de koning te rijk. Tegenover me zag ik in de spiegelwand mezelf. ik durfde mezelf ook openlijk in de ogen te kijken, terwijl Roxanne op zoek was naar een geschikt tweede koord.

Tijdens de sessie hield de geroutineerde Roxanne het gesprek heel luchtig en gezellig, zonder oppervlakkig met mij om te gaan. Voldaan met het gevonden koord ging ze aan de slag. Gespreid werden beide benen redelijk strak vastgebonden aan de poten onder de kruk, met de nodige wikkelingen om de bovenbenen. Terwijl haar sierljke handen nog in de weer waren met het koord, raakten haar zachte onderarmen zo af en toe mijn van opwinding inmiddels natte en opgezwollen eikel. Een weinig beschaamd keek ik via de spiegel naar de draad geil vocht, die langzaam maar zeker verbinding maakte met de kruk. Altijd en immer attent bemerkte Roxanne mijn geile toestand en stelde me gelijk gerust door ieder gevoel van schaamte als volkomen overbodig weg te wuiven. Mijn geilheid bleek voor haar juist een signaal, dat haar handelingen mij wel bevielen. En zij merkte nog haast terloops op, dat ik ‘zo’n mooie penis’ had. Trots kon ik daarop háár en van mijn part de hele wereld aan!

Ze begon me nu wel écht op de proef te stellen. De tepelklemmen werden voorzien van best wel zware, loden gewichtjes. Ook de harde paal in mijn onbeschermde schoot moest zijn onbeschaamde stijfheid nu ‘duur bekopen’, in de vorm van twee breedgebekte klemmen, die elk met zo’n tien scherpe tandjes in het gevoelige vlees van mijn lul beten.

Voor het eerst leerde ik nu in de praktijk het genotvolle pijngevoel kennen, het gevoel dat elke overtuigde masochist laat verlangen naar méér…

“Momentje hoor…,” zei Roxanne, die haar aandacht eventjes op zichzelf richtte. Was dat om mij te laten voelen dat ik als onderdanig mens mocht rekenen op haar koele behandeling? Was het een accentuering van een erotische situatie of slechts een bittere noodzaak, dat ze het juist op dát moment nodig vond, om haar panties eens hoger op te trekken? Zeker was voor mij, dat een zeker pijnlijk gevoel mijn borststreek en penis aangenaam deed gloeien. Daarna was het tijd voor andere, even aangename zaken, tenminste in de ogen van Roxanne en mij. Uit de schijnbaar onuitputtelijke voorraden van Club Doma haalde zij enthousiast een voor mij onbekend apparaatje, bestaande uit een plastic ring met trilmechanisme, verbonden via een dun zwart draadje aan een batterijhouder annex bediening. De bijtende pijn van de twee brede klemmen maakte nu plaats voor een nieuwe sensatie, die van het vibrerende apparaat op mijn wat stijfheid betreft trouw dienstdoende erectie. Even leek die nog te verslappen, toen de omzichtige Roxanne de twee tepelklemmen verwijderde en de bloedsomloop daar nadrukkelijk voelbaar weer op gang kwam. Een geile kreun ontsnapte mijn lippen, maar zij maande me tot geduld. Ze had nog iets anders in petto. Het was een riem met twee vlakken leer, voorzien van vele venijnig prikkende puntjes. Strak gespte ze de riem om mijn borst en rug, waarbij de twee ronde vlakken de juiste plaats op mijn toch al pijnlijke tepels kregen toebedeeld.

Alsof de laatste ‘foltering’ nog niet genoeg was, besloot Roxanne nu ook maar eens een zweep te hanteren. Met lichte kracht striemde de middellange zweep neer op mijn gebonden bovenbenen, die nog een onlosmakelijk geheel vormden met de harde houten kruk. Enkele slagen raakten mijn dijen. Maar een écht pijnlijke inkruk achterlaten deden de zweepslagen niet, tenminste minder als ik had verwacht. Alsof ze mij aanvoelde, verplaatste zij de slagen ietwat richting de weer ongekend stijve lul. Met enkele felle zwiepen moest het erecte lid er nu toch pijnlijk aan geloven.

Ik betoonde me dankbaar aan de meesterlijke Roxanne, hetgeen zij weer beantwoorde door achter mij te gaan staan. Met een hartelijke liefkozing in de vorm van twee warme, om mij heengeslagen armen, drukten haar handen nog eens lekker plagend op de twee leren vlakjes, daarbij de prikkers wat dieper in de huid van en rond mijn tepels duwend. Op mijn blote rug voelde ik de tedere streling van haar borsten, verscholen onder de dunne stof van haar pikante topje. Overigens trilde de vibrator-ring nog steeds onvermoeibaar door, aan de basis van mijn geslacht, wat immens bijdroeg aan de zinneprikkelende ervaring.

Qua tijdstip op de klok, maar zeker ook door de inmiddels opgebouwde seksuele spanning, was het ogenblik voor een grootse finale aangebroken. Roxanne verwijderde het eenvoudige trilmechanisme en keerde terug met een ander stukje technisch vernuft, waarvan ik geen idee heb hoe je zoiets moet noemen. Maar wat doet de naam ertoe, als een heerlijk geil gevoel zich verspreidt in je geslachtsorgaan en onderbuik? Het rubberen kapje (mondstuk?) van dit genotswerktuig verrichtte wonderen op mijn natte eikel. Was het alleen trilling of zat er ook een zuigende werking aan? De ongekende sensatie kon ik niet anders ondergaan dan met puur genot. Er was dan ook nog maar weinig nodig om mij na deze eerste echte kennismaking met sm een grote straal wit en romig sperma te ontlokken in een grandioos en onvergetelijk orgasme.

Ik staarde nog wat verlegen en versuft door de uitputting na het klaarkomen maar beslist intens gelukkig naar ‘mijn’ Roxanne. “Weet je, je bent een heerlijke knul,” zei ze met zachte stem. En ze drukte haar blonde haren tegen mijn hoofd, als een poes die een kopje geeft, om haar welgemeende en diepe genegenheid tot uitdrukking te brengen. De afgesproken tijd van één uur voor de sessie begonnen we beiden wat uit het oog te verliezen, maar niemand die daarover klaagde…

Na het losmaken, een nieuwe wasbeurt en het aankleden, keerde ik samen met Roxanne terug in de clubruimte, waar de overige aanwezigen nieuwsgierig, belangstellend en ja, zelfs meelevend opkeken, alsof ze allen tegelijk wilden vragen: “Hoe was dat, zo’n eerste keer?” En ik wilde het wel van de daken schreeuwen: “Ik hoor bij de club!”

Moe en voldaan keerde ik later die avond per spoor terug naar huis. De trein is bij uitstek geschikt om nog eens alles in alle rust de revue te laten passeren. Dat waren natuurlijk de voor mij indrukwekkende gebeurtenissen van die middag, maar ook de wijze woorden van Roxanne. Want het was deze meesteres, die de hardleerse Mark moest vertellen dat je, als je eenmaal écht en tot volle tevredenheid kennis hebt gemaakt met sm, je er niet meer buiten kunt. En dat voor een onderdanig iemand als ik de noodzaak bestaat om iemand te vinden, een geduldige maar niet minder dominante meesteres. Waar kon je die sneller, beter en gemakkelijker vinden dan in de persoon van je eigen vrouw? Dat was de duidelijke les, die ik meekreeg van Roxanne. Mijn besluit stond dan ook vast, dat ik mijn avontuur moest opbiechten en nu écht eens met mijn echtgenote serieus moest praten…

 

Nawoord

Achteraf gezien mag ik gelukkig vaststellen, dat mijn ‘biecht’ met veel liefde en begrip door mijn vrouw is ontvangen. Natuurlijk was mijn duistere dromerigheid, spanning en onrust van de voorgaande periode haar niet ontgaan. Dankbaar voor mijn eerlijkheid en zelfs blij met de voor haar nieuwe en verrassende rol die ze kan gaan spelen in onze relatie, is er een veel nauwere band ontstaan tussen ons. Zelfs zijn we samen op een vrijdagavond naar een clubavond van Doma geweest en kon mijn vrouw kennismaken met Roxanne. Als klap op de vuurpijl hebben de twee vrouwen mij toen een uurtje onder handen genomen, tot ieders genot en plezier.

Dus, beste lezer, mocht je twijfelen, volg dan mijn voorbeeld en bezoek eens de Haagse Club Doma aan de Asterstraat. Trouwens, als je die stap durft te nemen, dan kun je er al voor 99% zeker van zijn dat je op de juiste weg bent en wie weet, kunnen wij elkaar daar eens ontmoeten? Ik ben gestopt met dromen over gouden regen en ontsnapt aan mijn verwarring. Ook het nadenken, wat eigenlijk alleen maar tot verwarring leidde, heb ik nu verruild voor het daadwerkelijk doen... nietwaar Roxanne?