Category: Short stories
Year: 1987

Hits: 368

Me onhandig omdraaiend – ik moest mijn portefeuille, mijn giropas en treinkaartje weer wegbergen – hoorde ik de volgende klant haar bestelling al opgeven aan de spoorman achter zijn glazen wand. “Ook een kaartje Amsterdam c.s., alstublieft,” zei ze.

Even ving ik een glimp van haar op. Halflang blond haar, dat onderaan iets naar binnen krulde, een vriendelijk gezicht, dat straalde boven een zwart leren jack. Vaag zag ik nog haar donkerblauwe ribbroek en zwarte laarzen. “Niet gek,” dacht ik nog, voor ik mij via de tochtige tunnel naar spoor 3b spoedde.

hardleers4 dubbelspoor

Natuurlijk was ik wéér eens te vroeg. Ik ook altijd met mijn gehaast. Dan maar, om de zeer gure wind te vergeten, wat rond kijken en de andere wachtende reizigers bestuderen. Ik zag een officier, een majoor zo te zien, die wat nerveus heen en weer liep te stappen. Een oma haalde haar kleinkind weg bij de rand van het perron en ze probeerde het daarop volgende gejank te verzachtten met een reep chocolade, die waarschijnlijk eerder bedoeld was om de verveling tijdens een lange treinreis tegen te gaan. Weer iets verderop stond een aantal scholieren, waarvan enkele met een blikje Cola. Ik huiverde bij de gedachte aan Cola op zo’n vroeg tijdstip…

Daar liep ook nog een blond meisje. Nou ja, ‘meisje’. Eerder een jonge vrouw. Het leek wel of ze ook naar mij keek. We wisselden even een verlegen, schaapachtig lachje, om vervolgens weer andere gezichten te obsereren. Toen echter de blonde jonge vrouw wat voor me langs drentelde, herkende ik haar. Het was dezelfde vrouw die na mij een kaartje voor Amsterdam c.s. kocht.

Inmiddels denderde de intercity het station binnen en beiden gingen wij verloren in het gedrang van uit- en instappende passagiers. In de trein aangekomen, bleken er gelukkig nog verschillende zitplaatsen vrij. De trein kwam al langzaam in beweging, toen de schuifdeur van het compartiment nogmaals open ging en ik de blondine in het leren jack door het gangpad zag schuifelen. Er waren nog divesre bankjes vrij, maar ze besloot toch de lege bank recht tegenover mij te kiezen. En weer kruisten onze blikken. Een beetje verlegen wendde ik mijn blik af en keek door het vuile raam naar het inmiddels al rap voorbijsnellende landschap van de Utrechtse Heuvelrug.

Op zeker moment zag ik haar rommelen in haar schoudertas. Eruit tevoorschijn kwam een boek. De Intrercity passeerde een donker bos en daarmee een donkere achtergrond voor het vuile vensterglas. Zo kon ik haar spiegelbeeld ongemerkt gade slaan. Ze was kennelijk verdiept in haar lectuur, zodat ik het aandurfde om haar rechtstreeks aan te kijken. Aan haar gezicht was nu te zien, dat ze waarschijnlijk iets ouder was, dan haar jeugdige en vlotte voorkomen deed vermoeden. Af en toe krulden haar mondhoeken iets omhoog, waarbij zich twee boogjes vormden, die bij mij een beeld opriepen van kinderlijke onschuld. Plotseling keken twee donkerbruine ogen over de rand van het boek. Ze hield mijn blik strak gevangen, terwijl de twee groeven rond haar mond aangaven dat ze een glimlach ten beste gaf. De twee doordringende en geheimzinnige ogen bleven op mij gefixeerd. Nu ik op heterdaad was betrapt, kon en wilde ik het oogcontact niet verbreken.

Met een uitdagend raffinement trok zij de rits van haar leren jack tergend langzaam naar beneden en toonde daarbij een dikke wollen trui met een druk patroon van blauwe en zwarte strepen, met aan de V-hals een brede strook zwart leer, losjes bijeengehouden met een dikke, eveneens zwarte veter. Ik kon echt niet anders dan naar haar blijven kijken, zoekend naar woorden, maar met een verstikkende brok in mijn keel.

Nu zet ik de gebeurtenissen zonder problemen op papier, maar op dat moment gingen er alleen clichématige zinnetjes door mij heen, zoals ‘Goed boek heb je daar, mijn lievelingsschrijver’, maar ‘Karakter’ van Bordewijk kon mij persoonlijk eerlijk gezegd helemaal niet boeien. ‘Mooie trui heb je aan’, maar dat leek me ook niet gepast als openingszin en ‘Guur weertje vandaag’, dat leek me evenmin een goede opening voor een bruisend gesprek. Tussen deze chaotische gedachten flitstte in een brain-wave plotseling haar woorden bij het loket door mijn hoofd. “Ook een kaartje Amsterdam,” had ze gezegd. Hoezo ‘ook’? Had ze mijn bestelling meegekregen, was ik haar toen al – wie weet zelfs in positieve zin – opgevallen? Of was het allemaal slechts mijn verbeelding? Hoe dan ook, er vestigde zich wat hoop bij mij, dat dit een interessante en spannende ontmoeting kon worden. Deze hoop, haar gezichtsuitdrukking én niet op de laaste plaats ook de uitdagende vertoning met haar jas, vertaalden zich in mijn onderbewustzijn tot een zeker lustgevoel en hadden een dikke bult in mijn broek als uitkomst.

“Is dat misschien je zesde zintuig, dat daar groeit…?” fluisterde ze spottend. Waarschijnlijk kleurde ik érg rood, want zij probeerde me gelijk weer op mijn gemak te stellen. “Sorry, ik wilde je niet in verlegenheid brengen. Luister, toevallig zag ik én herkende ik dat zwarte pasje in je portefeuille, toen je betaalde aan het loket op het station. Ik ehhh… denk over dat ehhh… onderwerp ook zo…” vertelde ze onzeker met een vleug van geheimzinnigheid. “Met het oog op die ehhh… bobbel… denk ik dat we misschien over dat onderwerp… zo ongeveer hetzelfde denken…? Dat we eenzelfde interesse hebben, begrijp je? Dat jij mij aanvoelde…?”

Alhoewel haar vage bewoordingen mij enigszins gerust stelden, besefte ik ook dat ze het over sm had. Maar dat was nu eenmaal niet het meest gemakkelijke onderwerp om zo even in een trein – mét nieuwsgierige medepassagiers om ons heen – te bespreken. “Ik heet Mark,” zei ik en stak aarzelend mijn hand uit.

Zij legde haar boek naast zich neer op de bank en beantwoorde mijn uitgestoken hand met een stevige, warme handdruk en een betoverende glimlach.

“Ik neem aan dat je niet mijn pasje van de boekenclub bedoeld…?” vroeg ik nog onschuldig met een knipoog.

“Ik ben Miriam en ik bedoelde – en dat weet je best – wél een club, ja. Maar zeker niet de boekenclub. Nee, mijn meeste… ehhhrrr. vriendin heeft er ook zo een. We waren samen al verschillende keren in… Den Haag.”

Enkele ogenblikken later waren we in een vriendschappelijk gesprek verwikkeld, dat iets neutraler van inhoud was. De trein was Utrecht allang voorbij en sm kwam op geen enkele wijze meer ter sprake. Bij het naderen van Amsterdam-Amstel kreeg ik even het benauwende idee, dat het bij dit gesprek zou blijven en onze wegen zich in Amsterdam zouden splisen. Gelukkig ging ze echter akkoord met mijn voorstel om op het Damrak een verwarmd terras te zoeken voor een kop koffie en een voortzetting van ons plezierige gesprek. Tijdens de koffie spraken we af, elkaar om vijf uur ‘s middags weer te ontmoeten, dan bij het monument op de Dam, aan de kant van de Bijenkorf.

Ondanks het gewicht van de studiedag en de prima organisatie ervan, kon het onderwerp me niet echt meer boeien na de ontmoeting met Miriam. Het laatste gedeelte van de studiedag, de groepsdiscussie, sloeg ik daarom maar over en ik verliet om vier uur de zaal. Zo had ik nog een uur, voordat ik Miriam weer zou zien. Met wat spanning in mijn lijf (zou Miriam er inderdaad zijn op het afgesproken tijdstip?) gebruikte ik de tijd om een deel van ‘t Oudezijds af te stropen, op zoek naar een goede sexshop. Bij Chiquita slaagde ik er inderdaad in, om mijn nog bescheiden collectie sm-materiaal wat uit te breiden. Te vroeg voor de afspraak liep ik daarna richting de Dam.

Ik bleek niet de enige die te vroeg was. Miriam stond al (ongeduldig?) op mij te wachten. Al keuvelend slenterden we samen door de Kalverstraat, waar het ondanks de kou nog gezellig druk was. Met z’n tweetjes gingen we verloren in het winkelend publiek. Niemand lette op ons, terwijl we arm in arm, met de hoofden dicht bij elkaar, fluisterend en grinnikend onze ervaringen met het fenomeen sm uitwisselden.

Miriam vertelde dat ze al enkele jaren slavin was en toebehoorde aan een meesteres, bij wie ze ook inwoonde. Nee, ze was niet lesbisch, wel bi-seksueel. maar bij sm maakte het haar niet zoveel uit, of ze sm met een man of met een vrouw beleefde. De kwaliteit en het genot van het samenspel, dat was het enige wat voor haar belangrijk was. Ook vertelde ze, dat haar meesteres en zij wel eens andere sm-ers op bezoek kregen, zowel mannen als vrouwen, die dan bij hun spel werden betrokken. Pratend en lopend in de rond sluitingstijd langzaam uitdunnende mensenmassa, kwamen wij elkaar behoorlijk nader, alsof we elkaar al jaren kenden. Vriendschap en vertrouwen, dat waren de begrippen die tussen ons snel aan inhoud en betekenis wonnen.

Ik vertelde Miriam dat ik zelf pas sinds een half jaartje ervaring opdeed met sm, eerst met een commerciële meesteres, daarna met mijn eigen vrouw. Afgezien van enkele ‘creatieve variaties’ en de onvermijdelijke maar praktisch gezien kleine verschillen in een hetero- en een lesbische sm-relatie, bleken we toch behoorlijk op één lijn te zitten met onze denkbeelden over sm. Het was voor ons beiden dan ook eigenlijk volkomen vanzelfsprekend, dat we nog vóór we de trein naar huis namen, eerst een nieuwe afspraak maakten. Wel onder één voorbehoud, natuurlijk! Onze meesteressen hadden daarin het laatste woord. Maar met onze motivatie en ons enthousiasme zou het echter niet moeilijk zijn onze partners te winnen voor het idee van een gezamenlijke ontmoeting.

* * *

De zaterdag daarna belden mijn vrouw en ik opgewonden aan bij een rijtjeshuis in een nieuwbouwwijk van Veenendaal. Miriam opende de deur en ik stelde haar en mijn meesteres Alice aan elkaar voor. Nadat onze jassen een plaatsje hadden gevonden aan de kopstok, werden we naar een heerlijk verwarmde zitkamer gevoerd.

“Nemen jullie toch plaats,” gebaarde Miriam. “Zoek een gemakkelijke stoel uit of de bank, wat je wil…. Saskia, mijn vriendin… ehhh… meesteres, die komt zo,” sprak Miriam iets nerveus. “Saskia is nog snel even over de douche gestapt, nadat ze compleet gaar uit een vergadering kwam. Er was op haar werk weer eens het een en ander compleet uit de hand gelopen. En voor jullie je afvragen wat ze op zaterdag moet vergaderen, ze werkt in Utrecht in het ziekenhuis. De bedrijvigheid gaat daar vierentwintig uur per dag, zeven dagen in de week door, he? Maar ze zal zo wel naar beneden komen, denk ik. Zeker als ze de deurbel heeft gehoord… Ze is behoorlijk nieuwsgierig naar jullie, zeker na mijn verhalen over Mark en onze ontmoeting in Amsterdam. En u… u bent de meesteres van Mark? Hij vertelde mij al het een en ander over u…”

Mijn vrouw en meesteres glimlachte wat onwennig, terwijl ze quasi-nonchalant een blonde lok voor haar ogen wegveegde. “Zeg toch alsjeblieft geen ‘u’ tegen mij. Ik heet Alice en buiten een sm-spel heb ik helemaal niks met dat formele gedoe. gewoon jij en jou, okay?” vroeg Alice. Mijn vrouw kwam aardig zelfverzekerd en daarmee dominant over, maar ergens wist ik wel dat het maar schijn was. Eigenlijk was ze, net als Miriam en ik en waarschijnlijk ook Saskia, best wel zenuwachtig bij zo’n eerste ontmoeting onder toch ook onbekende omstandigheden. Even viel er een stilte. Miriam greep naar een pakje sigaretten op de salontafel en presenteerde Alice en mij een sigaret. Ik weigerde (principieel), maar Alice maakte van het aanbod dankbaar gebruik, misschien in de hoop wat van haar angst te verdrijven of op z’n minst te verbergen in een grijs rookgordijn. Ondertussen nam Miriam mijn meesteres schattend en – naar ik dacht – goedkeurend op.

“We hebben jullie adres nog vrij gemakkelijk kunnen vinden. Meestal moet je in zo’n nieuwbouwwijk behoorlijk zoeken om op de plaats van bestemmings aan te komen.” Zo probeerde ik een neutraal gesprek te openen en het ijs wat te breken, in afwachting van Saskia. Maar dat bleek al niet meer nodig, want ik hoorde nu voetstappen op de trap. Miriams meesteres en levenspartner kwam binnen, schudde ons vriendelijk de hand en zocht een vrije stoel, waarin ze zich op haar gemak installeerde. Ze leek me ouder dan ik had verwacht, waarschijnlijk al enkele jaartjes de veertig voorbij, schatte ik in. Opvallend was het zachtaardige gezicht onder een bos donkere krullen. Maar haar zwart-wit geblokte mantelpakje gaf haar een wat meer natuurlijk-dominant karakter. Deze combinatie van zachtheid en strengheid leek mij haast een belofte… Nam ik daarbij de zwoele en erotische geur van haar kamervullende parfum als factor, dan moest ik erkennen dat ik op dát moment al bijna verkocht was als slaafje…

De komst van Saskia bracht ook bij Miriam een verandering teweeg. In de aanwezigheid van haar meesteres was ze ineens niet meer de gastvrouw die het bezoek even bezig hield, maar was ze duidelijk de slavin, die na korte bevelen koffie haalde in de keuken. Nu namen beide meesteressen elkaar uitvoerig op. Ik besloot daarom om in de keuken te vragen of ik Miriam wellicht kon helpen met de koffie.

“Zou het daarbinnen iets worden? Tussen onze meesteresssen bedoel ik,” stamelde Miriam duidelijk gespannen, maar blij met mijn aanwezigheid bij het aanrecht.

“Vast wel… denk ik…,” probeerde ik haar, zelf ook nog wat onzeker, gerust te stellen. Toen Miriam met een volle thermoskan koffie en ik met een dienblad met mokken, suiker en een kannetje melk de zitkamer weer betraden, waren Saskia en Alice al druk bezig ervaringen uit te wisselen. Miriam en ik konden zwijgend voor de koffie zorgen, maar verder hadden we geen échte invloed meer op het verdere verloop van de avond, zo leek het wel.

Zo gebeurde het, dat slavin en slaaf op zeker moment naar boven werden gestuurd. Ondanks een wat vermoeiende dag en het inmiddels al wat latere uur, begon toch nieuwe energie door mijn lichaam te stromen, waarschijnlijk opgewekt door de verwachtingsvolle spanning voor wat er zou volgen. Daar stonden wij dan, op de overloop, omringd door het trapgat achter ons en een vijftal dichte deuren voor en naast ons. Achter één van deze deuren zou zich een speelkamer bevinden… Maar voor we die konden betreden, bracht Miriam ons gezamenlijk ‘probleem’ kort maar krachtig onder woorden met: “En nu?” Nee, onze meesteressen hadden ons geen verdere orders meegegeven. Zou het de bedoeling zijn dat we in de speelkamer moesten wachten? Of hier op de overloop? Moesten we allebei naakt zijn? Of zouden we opwindende kledigstukken moeten uitzoeken? Een moment om ons nog even wat te wassen zou ook niet gek zijn, bedacht ik me. Maar hoelang hadden we eigenlijk nog de tijd? Blijkbaar zag Miriam aan mij ook de besluiteloosheid van dat moment.

Het was me duidelijk dat Miriam haar meesteres redelijk goed kende en dat ze samen al heel wat ervaring hadden. Ik schatte ook in, dat mijn Alice minder ervaren was en daarom Saskia’s regie zou volgen. Het volgen van de intuïtie van Miriam leek me daarom de beste keuze.

“We moeten maar proberen onze beide meesteressen zo goed mogelijk te behagen. Laten we eens wat initiatief ontplooien… En wat we ook doen,” grijnsde Miriam, “we doen het nooit goed en krijgen altijd straf. Als ik naakt wacht, dan ben ik te hoerig of ontneem ik haar de kans om mij een striptease op te laten voeren. Houden we onze gewone kleren aan, dan krijgen we op ons donder omdat we niet ‘klaar’ zijn. Zoeken we wat sm-spul uit, dan zijn we juist weer te voorbarig. Kortom… het maakt niks uit, wat we ook doen. Laten we er dan maar vooraf al wat plezier aan beleven en wat in onze spulletjes rommelen.”

“Kan ik me eerst nog even wat wassen?” vroeg ik Miriam. “Dat lijkt me wel lekker fris.”

“Dat lijkt me ook een prima idee. Ik heb zelf al de hele avond een leren onderbroekje aan en dat gaat zo lekker zweten…”

“Tja, dat ken ik wel,” beaamde ik. “Trouwens, na een snelle douche kan ik zelf ook wat spulletjes uitzoeken,” en hield een meegebrachte plastic tas omhoog. “Wat spul om er een beetje sexie uit te zien… En dan kunnen we tijdens het spel wel ergens ‘uit de kleren’, als de meesteressen dat wensen.”

Vlug stevende Miriam af op één van de deuren en keerde even later terug met twee grote badhanddoeken en een bundeltje dameslingerie. “Hier is een handdoek,” zei ze en wees naar een deur. “Ga jij maar eerst snel in de douche, Mark.”

“Bij mij en mijn opvoeding gaan dames altijd voor, Miriam, dus…” zei ik in een galant gebaar. Maar zij wilde daar niets van weten. Tenslotte was ik te gast en gasten gingen volgens haar altijd voor. De bal lag als het ware weer op mijn speelhelft. “Zo meteen komen Alice en Saskia en dan staan we hier nog besluiteloos te kibbelen over wie er nu het eerst in de douche gaat,” zei ik. “Moet ik soms een muntje opgooien….?”

“Ach, weet je Mark, we hebben al teveel tijd verloren. Laten we maar tegelijk onder de douche gaan. Dat spaart tijd én water en is wel zo gezellig. Wat maakt het ook uit, tenslotte gaan we straks ook ons eerste gezamenlijke sm-spel beleven,” en met die woorden opende ze een andere deur naar de badkamer en trok al aan haar truitje om zich daarvan te ontdoen.

“Okay, mij best,” zei ik met een gespeelde stoerheid die ik eigenlijk niet echt zo voelde. Bij het ontdoen van onze kleding stonden we dan ook wat verlegen met onze ruggen naar elkaar toe gekeerd. En tegen de tijd dat ik me van mijn herenslip ontdeed, dook zij al ijlings als een schim achter het douchegordijn, om daar alvast de temperatuur van het water te regelen. Na enkele seconden stonden we samen onder een weldadig warme straal van krachtig neerplenzend water en in een wolk van stoom. We wasten ons snel en schrokken nog van een enkele onwennige aanraking, terwijl we beiden ijverig probeerden onze blikken maar niet te laten kruisen. Wat niet wil zeggen dat we niet af en toe steels keken naar elkaars lichamen…

Vijftien minuten later stonden we schoon, fris en droog op de overloop in een sexie uitdossing. Tijdens de wasbeurt was me Miriams lichaam al in positieve zin opgevallen: haar kleine maar fijne borstjes met donkere tepelhoven, met harde tepels die enige opwinding verrieden; haar strakke buikje, omspannen door een dun zilveren kettinkje; haar gespierde armen en benen, die iets met een sportieve activiteit als roeine of zwemmen te maken moesten hebben.

Maar nu was ze nog eens honderd maal zo opwindend, in haar opvallende outfit. Mijn blik moet haar hebben verslonden, terwijl ze zenuwachtig op en neer dribbelde op haar witte laarsjes met hoge hakken. In deze laarzen droeg ze witte nylonkousen, opgehouden met een al even witte jaretelgordeltje. Een minieme stringtanga en een pikant-doorzichtig bh-tje completeerden dit unieke kunstwerkje van vrouwelijk schoon. Kinderlijke onschuld in zuiver wit, en toch zo begeerlijk; verleidelijk met een hint van ‘verdorvenheid’. De vrouw als lustobject? Een lust voor het oog was Miriam zeker. Maar het was háár creativiteit, waarmee ze deze outfit had uitgezocht. Het was háár persoonlijk bijdrage aan een spel, waar vier mensen een oneindig groot genot aan wilden en vast en zeker ook zouden beleven. Ik begreep ook dat ze de kleding, die haar nauwelijks verhulde, niet had uitgezocht om mij als man te bekoren. Nee, dit was voor haar meesteres, een soort cadeau. Een cadeau dat ook Miriams trots zou voeden, als haar meesteres zichtbaar genoot. Ze wilde een zeker respect afdwingen, in het middelpunt van de belangstelling staan, tonen hoe mooi ze was voor Saskia’s plezier. ‘Ik ben mooi, doe mijn best en ik behoor toe aan mijn meesteres’, dat leek haar boodschap. En dit was tenslotte het ‘spel’, waarin ze zichzelf was en bevrediging vond.

En ja, zo kon ook Miriam nieuwe energie opdoen, energie die het leven zelf tot een feest maakte. Heel iets anders dan knokken voor je bestaan in een wereld buiten sm. Over één ding waren zij en ik het roerend eens: binnen sm voel je jezelf veel meer verbonden met de realiteit, dan in de ‘echte’ wereld. Is sm een deel van je leven? Nee, sm is je leven op zo’n moment.

Twee paar voetstappen op de trap deden me opschikken en vedrongen de wat filosofische gedachten uit mijn hoofd. Snel controleerde ik nog eens mijn eigen uitmonstering: een lange leren broek en een tuig van riemen, deels gekruisd over de borst en mijn rug, deels overlopend in een soort herenslip met opening. Om mijn hals droeg ik een brede band met zilveren beslag en een grote D-ring. Dit was mijn aandeel in het komende spel. Miriam had voor wit en zacht gekozen, ik voor hard en zwart. Verder konden we slechts ons lichaam aanbieden en onze gewillige onderdanigheid. Voor de rest zou het afhangen van de creatieve wensen en fantasievolle plannen van onze meesteressen Saskia en Alice.

De twee dominante vrouwen hadden overigens ook het een en ander gedaan met hun uiterlijk. Mijn eigen meesteres droeg weliswaar nog steeds haar witte leren broek, maar haar blauwe blouse had ze niet meer aan, waardoor het bovenste deel van een witte, flinterdunne en veelal opengewerkte bodystocking zichtbaar was, die haar volle borsten niet kon verbergen maar deze juist meer accentueerde.

Miriams meesteres had de kokerrok van het mantelpakje nog aan, maar het strakke jasje had inmiddels plaats gemaakt voor een zwarte bh van leer, met ronde openingen die haar tepels toonden. Een paar netkousen of een netpanty in puntige schoentjes met naaldhakken vormden het sluitstuk van haar compositie.

Haast wiskundig maakte ik in mezelf al berekeningen… Alice, Miriam en ik droegen uitsluitend zwart óf wit. Alleen Sakia droeg een combinatie van beide kleuren. Zou zij de bindende schakel tussen ons vormen? Zij was tenslotte dominant én hier thuis én het meest ervaren. Nu kende ik natuurlijk mijn eigen vrouw wel langer als vandaag, maar deze Saskia, meesteres Saskia…? Het ongewisse verdubbelde de spanning. Trouwens, over verdubbelen gesproken. Ik ging naar Amsterdam voor een studiedag, maar behaalde een dubbel resultaat: een leerzame studiedag én een interessante en veelbelovende ontmoeting met Miriam. En ons contact had nu ook de beide twee-relaties tot een viertal verdubbeld.

De twee meesteressen bestudeerden hun dubbele prooi. Blijkbaar konden slavin en slaaf hun goedkeuring wegdragen, want we mochten de twee dames volgen naar een sm-speelkamer. Best wel met enige verbazing zag ik, hoe Miriam knielde en kruipend op handen en knieën over de drempel ging. ‘Waarschijnlijk een afspraak tussen Miriam en haar meesteres,’ dacht ik. Maar zou dat ook voor mij gelden? Ik had geen opdrachten gekregen en ach, als er toch straf zou volgen, dan was dat ook geen punt. Voor die ‘straf’ was ik tenslotte hier. En ook nog in een goede conditie, dus… Een beetje arrogant stapte ik dus maar gewoon naar binnen.

Verwonderd en bewonderend keek ik mijn ogen uit in het halfdonkere speelvertrek. Had ik thuis méér ruimte, dan zou ik ook tijd willen steken in het inrichten zo’n sm-ruimte. Twee zwartgelakte radiatoren zorgden voor een aangenaam warme temperatuur, waarbij zelfs de afwisselend zwarte en witte vloertegels niet koud aanvoelden aan mijn voeten.

De wanden waren voorzien van een dikke laag ruwe structuurverf. De wand tegenover de ingang trok meteen de aandacht door een ingelijste poster; een grote zwart-wit-foto van een jong meisje tussen waaiende doeken, waarbij een wazig deel van een blote bil een erotisch effect gaf aan het overigens verlegen ogende persoontje. Naar de stijl te oordelen was het werk van David Hamilton. In sterk contrast met deze eerste zacht-sensuele indruk stond het lange rek langs de linkerwand, dat werkelijk uitpuilde van allerlei sm-attributen. Gelijk links van de deur was een kleine huisbar van donker hout, met drie barkrukken van dezelfde houtsoort, voorzien van wit-leren zittingen. In de rechterwand moest een raam zitten, maar dat ging nu schuil achter een dik rolgordijn met brede witte en zwarte diagonale strepen. Deze schreeuwende tegenstelling van zwart en wit moest haast wel symbool staan voor de verhouding tussen dominant en onderdanig, die nu (toevallig?) ook tot uitdrukking kwam in onze kleding. Tijd om na te denken over de details van deze symboliek kreeg ik echter niet, want Saskia stevende op me af en greep mij ruw bij de haren.

“Heeft jouw meesteres je zo slecht opgevoed, dat je hier zomaar brutaal naar binnen durft te marcheren? Hoef jij geen respect te tonen als je mijn speelruimte betreedt? Hoe zit dat, meesteres Alice?”

“Sorry, maar ik had geen opdracht om…” probeerde ik mezelf maar vooral de eer van mijn meesteres te redden, ja zelfs met echte verontwaardiging omdat ze Alice mijn gedrag leek aan te rekenen.

“Mond houden jij, als ik met jouw meesteres spreek. Ik heb jou toch niks gevraagd, of wel soms?” Terwijl meesteres Saskia dit haast bitjend en druipend van sarcasme zei, schudde ze mijn hoofd wat heen en weer, me tegelijk dwingend op mijn knieën. Waarschijnlijk hadden de twee meesteressen vooraf al hun afspraken gemaakt, want Alice bleef opvallend stil op de achtergrond, leergierig toekijkend. Maar ze was vast en zeker ook nog wat angstig, bang dat haar man misschien wat te ruw werd aangepakt.

“Zo jochie,” zei Saskia, “blijf jij maar eventjes zo op je knietjes zitten, dan zet ik tijdelijk slavin Miriam aan de zijlijn. Zij mag, net als meesteres Alice, eerst eens toekijken hoe ik een eigenwijze slaaf tot de orde roep.”

Ik zag hoe Miriam plaats mocht nemen op een kruk aan het barretje. Nu pas zag ik dat aan de bar een aantal metalen ogen zaten, waaraan Sakia in een handomdraai een kettinkje bevestigde. Vervolgens kreeg Miriam polsboeien om, die ze tot slot verbond met het kettinkje. Meesteres Saskia gaf de sleutel van de polsboeien aan haar mede-dominante, die ook plaats nam aan de bar.

Alvorens zich nu helemaal aan mij te wijden, voorzag ze Alice van een glas witte wijn en Miriam van een glas sprankelend bronwater. Vanwege haar gebonden handen kreeg Miriam er een rietje bij, zodat ze toch af en toe een slokje kon nemen. Tot slot gaf Saskia beiden een vriendelijke knipoog.

Een ‘rietje’ kreeg ik ook, maar dan van een ander soort. In eerste instantie schrok ik zo, dat ik me bijna niet realiseerde wat er gebeurde. Het Spaanse rrietje sloeg enkele keren fel op mijn onbeschermde schouderbladen. Even onverwacht als ze begonnen was, stopte Saskia ook weer. “Heb ik nu je volle aandacht, slaaf? Ik ben nu je meesteres,” sprak ze streng. “Wat ik je ga vertellen, zeg ik iedere slaaf of slavin slechts één keer. Dus let goed op. Ik kan bijzonder veel houden van mijn slaafjes en slavinnetjes. Dat is mijn ehhh… zachte zijde zogezegd. Maar ‘houden van’ betekent naar mijn mening ook ‘zorgen voor’… Daarmee bedoel ik, dat ik ervoor zorg dat mijn onderdanigen de juiste weg bewandelen. Mijn liefde is zó sterk, dat ik alles, écht alles, in het werk zal stellen om ze op de juiste weg te brengen én te houden. Wijk je af, dan zal ik streng en zonder genade corrigeren. Dat is mijn harde kant. Op je weg bepaal je zelf je route, maar buiten de lijntjes zul je mij aantreffen. Onze huisregels vormen een soort verkeersregels. Je kunt van Miriam leren welke regels er hier gelden. Gaat Miriam bijvoorbeeld kruipend over de drempel, dan doe jij dat ook. Begrepen?”

“Jawel meesteres,” antwoordde ik schuchter. Ik was onder de indruk van deze donderpreek, waarmee Saskia het sm-spel in een voor mij perfect kader wist te plaatsen. Maar mijn antwoord was haar nog niet genoeg, want weer deelde ze enkele striemen uit met het rietje. “Spreek me volledig aan, dus met meesteres Saskia. Daar zit je eigen meesteres Alice. We willen geen verwarring over welke meesteres je eigenlijk bedoeld, is dat duidelijk?”

“Jawel, meesteres Saskia,” zei ik instemmend maar met een brede grijns. Maar dat was natuurlijk ook niet geheel volgens wens en mijn inmiddels roodaanlopende schouders vingen weer enkele straffe zwiepen op.

“Heeft jouw meesteres Alice je werkelijk niets geleerd? Krijgt zij jou soms niet onder de duim of zo? Slaafje, als jij écht van sm wilt genieten, dan moet je die verdomde brutaliteit achterwege laten en je volledig en oprecht onderwerpen. Haal dus snel die grijns van je smoelwerk. Het spijt me… Of nee, eigenlijk is het me een genoegen om jou een toontje lager te laten zingen. Besef je eigenlijk zelf wel wát je fout doet?”

Ik wist het werkelijk niet, dus antwoordde ik naar eer en geweten: “Nee, meesteres Saskia, ik weet het niet…”

“Hebben ze jou niet verteld, dat je je als slaaf netjes dient te presenteren bij een meester of meesteres? Dat kan ik me niet voorstellen,” beet ze me toe, terwijl ze met licht gespreide benen, haar handen in haar heupen, neerbuigend op me neerkeek.

“Jawel meesteres Saskia. Dat was ik even vergeten. Neem me niet kwalijk.” In mijn binnenste voelde ik een lach, maar naar buiten wist ik listig de schijn op te houden met mijn verontschuldigende woorden en mijn nederige houding. Ik wist dat excuses zinloos waren: straf zou toch wel volgen! Dat was tenslotte de essentie van dit spel. Toch probeerde ik wat van de schade te herstellen door mezelf aan haar aan te bieden. “Meesteres Saskia, in alle nederigheid en met alle vertrouwen presenteer ik u mijn slavenlijf, dat er slechts is voor uw wil en uw genoegen.”

Meesteres Saskia knikte, dacht even na en richtte zich daarna tot Alice. “Zeg eens, Alice, wat denk jij ervan? Was dat oprecht en voldoende?”

Door mijn hoofd iets op te heffen, zag ik vanuit een ooghoek nog net hoe mijn vrouw ‘neen’ schudde en hoorde ik haar zeggen: “Dat was een beetje aan de magere kant. Erg kort. Je zou bijna denken dat ie gewoon zit te popelen om flink straf te krijgen. Het is altijd al een brok ongeduld geweest, dat slaafje.” Deze opmerking kwam, ondanks de kern van waarheid, aan als een klap in mijn gezicht. Mijn eigen echtgenote, die me in het bijzijn van een andere meesteres zo vernederde. Alice nam het niet voor me op! En toch…Ondanks de vernedering begon zich een vreemd gevoel van trots te ontwikkelen. Zelfs twee meesteressen konden mijn kleine slaven-persoontje er niet geheel onder krijgen! Ik deed nog steeds niet wat zij verlangden, ik zat ze uit te dagen. Maar uit te dagen tot wat eigenlijk? Weer was er dat bekende gevoel van verwarring in mij. Ik was masochist, een slaaf die overheerst wilde worden. Of niet soms? Ging het mij juist om die trots, als bleek dat ikzelf de uiteindelijke spelbepaler was? Was dat mijn doel in sm? In beslag genomen door mijn tegenstrijdige gedachten, leken de volgende slagen met het rietje slechts irritante veegjes, die haast ongemerkt voorbij gingen.

“Ik vroeg je iets, slaaf! Ben je doof of zo?” Saskia slaakte een diepe zucht. Even wist ze niet meer wat ze met mij moest beginnen. Wat verbaasd keek ik in het paar harde ogen van de meesteres. Een glimlach van me – ik weet niet of die ontwapenend of ronduit sullig overkwam – verbrak de spanning. Saskia’s verbeten uitdrukking veranderde in een bezorgde blik. “Luister Mark, dit gaat mis. Als jij een serieus sm-spel wilt spelen, dan zul je die arrogante instelling van je moeten veranderen. Ik heb de indruk, dat er een sterke onrust over je neerdaalde, toen ik met je begon te spelen. Alsof je tijdens het spel alles probeert te analyseren en te beredeneren. O, je voelt de klappen wel, zeker. Maar je levert alleen je lichaam aan mij over. Geestelijk kun jij je niet laten gaan, he? Jij bederft zo je eigen overgave en daarmee het plezier dat je kunt beleven aan sm. Weet je wat? Ga maar eens aan de bar zitten en denk na over mijn woorden. Alice en ik, wij gaan ons eerst maar eens amuseren met Miriam. Kijk gerust toe en leer vooral van mijn slavinnetje. Misschien kun je daarna tot een besluit komen. Ik hoop dat je er zelf uitkomt, want zoals jij de slagen incasseert, zie ik best wel een masochist in jou. Maar er door je gepieker alle plezier aan onttrekken, dat heeft geen enkele zin. Weet je… Het is alsof je over een drempel heen moet. Die psychische drempel moet je zélf overwinnen, Mark. Ik zou je, als laatste redmiddel, ook helemaal total-loss kunnen slaan, zodat jij je ook geestelijk aan mij kunt overleveren. Maar voor dat soort ingrijpende maatregelen neem ík geen verantwoordelijkheid.” Na dit emotionele betoog van Saskia, waarbij Alice bleekjes en af-en-toe instemmend knikkend luisterde, kreeg ik een plaatsje aan de bar toegewenzen. Mijn polsen werden niet vastgemaakt, zoals dat bij Miriam wél was gebeurd. Dit stond even buiten ‘het spel’. Ik stond buitenspel…!

Nu was het eerst Miriams beurt. Alice maakte de polsboeien bij de slavin los en nam haar bij de arm mee naar het midden van de ruimte, waar Miriam uit eigen beweging knielde en begon met haarzelf aan te bieden.

“Meesteres Saskia,” sprak de geknielde Miriam plechtig en recht uit haar hart, “ik stel me hierbij beschikbaar aan u. Ik ben er slechts om uw wensen tot werkelijkheid te maken. Mijn hele lichaam, mijn vlees, energie en gedachten zijn aan u gewijd, meesteres. Ik vraag u, nee, ik smeek u, mijn lichaam waardig te vinden voor uw pijnigingen en mijn geest waardig te oordelen voor uw vernederingen. Sta mij toe u te dienen. Maak me weerloos, plaats klemmen op mijn tepels, dring mijn kutje binnen en laat mijn billen de zweep voelen. Dat alles zal ik verdragen voor u, meesteres Saskia. En ook voor u, meesteres Alice…” voegde ze er nog snel aan toe.

“Prima, slavin. Sta op en volg je meesteres,” zei Saskia. Ze wenkte ook Alice om haar te volgen. Achter de bar vandaan pakte Saskia een klein krukje. “Je lievelingsstoeltje krijg je, lieverd. Neem maar lekker plaats.” De slavin gehoorzaamde, nadat ze haar pikante stringtanga en bh vliegensvlug had uitgetroken en aan de kant had gegooid. ‘Waarschijnlijk ook een huisregel, dacht ik. ‘De onderdanige start het spel geheel naakt of zoiets. En zitten doe je als slavin / slaaf op je blote kont‘. Aan Miriams gezicht kon ik zien, dat het innemen van de zitplaats niet helemaal pijnloos of comfortabel was. Is de zitting soms voorzien van pinnetjes of omgekeerde doppen van bierflesjes?‘ vroeg ik me nu af. Ik hoorde een zucht ontsnappen uit Miriams mond, nadat ze met haar volle gewicht met haar blote kontje op het krukje zat.

“Fijn zo,” merkte meesteres Saskia haast onhoorbaar op richting haar slavin. “Hou je rug recht! Zit je lekker? Je krijgt in elk geval lekker gespikkelde billetjes, slavin. Doe je polsen maar op je rug. Alice, pak jij even dat koord, op de tweede plank in de kast?”

Mijn echtgenote pakte het koord en Saskia’s bedoeling begrijpend begon ze het koord vakkundig aan te leggen op Miriams naakte lijf. Niet dat Alice veel ervaring had met bondage, maar ‘scouting heeft ook zo zijn voordelen…‘, dacht ik grijnzend. Alice nam het koord steeds in dubbele banen, om te voorkomen dat het koord zou snijden in de zachte huid van Miriam. Ze probeerde ook om de bloedsomloop zo min mogelijk te belemmeren, zodat de slavin het langer uit zou houden in haar toch al ongemakkelijke houding. Het touw bleef verre van de hals van de slavin, dat durfde Alice blijkbaar nog niet aan, bang haar ademhaling in gevaar te brengen.

Maar ook Saskia was haar verantwoordelijkheid en inbreng in het spel niet vergeten. In haar voorraden zocht ze net zo lang, tot ze een aantal schaarklemmetjes en nog wat bruikbare attributen had gevonden. Met maar lieftst acht van die klemmetjes in haar handen, keek meesteres Saskia tevreden naar de stevige bondage, die genoeg ruimte open liet voor wat ze nog allemaal in gedachten had.

Zacht kreunend onderging Miriam het plaatsen van de klemmetjes. Twee op elke tepel en schaamlip. Soms sloeg Miriam haar hoofd wat achterover, haar ogen gesloten, haar mondhoeken iets vertrokken door pijn. Het leek wel of ze nu al in een soort geile roes raakte. Egenlijk was dat de kern waar het een onderdanige om gaat, die ‘geile afwezigheid’. Tenminste, ‘afwezigheid’ in de zin van totale overgave en niet, zoals in mijn geval, ‘afwezigheid’ omdat ik elders was met mijn eigen gedachten. Miriam bewees voor mijn ogen dat totale overgave mogeljik is. Gek eigenlijk, al die verschillende fases die ik doormaakte. Eerst de vage wensdroom over sm, dan de periode van grote verwarring, om tenslotte tot de conclusie te komen dat je zélf in actie moet komen om je plaats te vinden. Heb je dan eindelijk je plekje gevonden, dan moet je weer volkomen passief worden en dienen, om het ultieme genot te vinden. ‘Hardleers’ was niet alleen de titel van een drietal van mijn verhalen in Slave Girl, ik was zelf hardleers!

Op een kritiek moment was het meesteres Roxanne, van Club Doma, die me op een vruchtbaar uitgangspunt wees, namelijk het opbouwen van een sm-relatie met mijn eigen echtgenote. En Alice had dat alles goed opgevangen. Maar ik? Ik dacht werkelijk dat na die periode van ‘hardleers’ zijn, er voor mij niets meer te leren viel. Wat een vergissing… Want nu begon het pas echt!

Om een voorbeeld te noemen: ik dacht dat mijn acceptatie van sm en het actief toelaten ervan in mijn leven mij een soort geestelijk evenwicht zou brengen en dat het me ook geestelijk én lichamelijk sterker zou maken. Frustrerend was mijn eerstvolgende griep, die dit (natuurlijk ook ongegronde) optimisme gelijk afstrafte. En nu dit! Bij elke zweepslag stel ik mij weer bewust de vraag, waarom ik dit wil en of ik hier van geniet. Steeds maar bezig met mijn denkproces, sm zo als iets buiten mijzelf plaatsend. ‘Hardleers, dat ben ik nog steeds!‘

Een korte maar schrille pijnkreet van Miriam rukte me uit mijn overpeinzingen. De twee meesteressen hadden haar tijdens mijn zelf-analyse natuurlijk niet met rust gelaten. De acht schaarklemmen waren met elkaar verbonden via een dun, strak egspannen koordje, zag ik. Bij elke beweging die slavin Miriam nu maakte, volgde er een vinnige pijnscheut door haar wat gezwollen en rode geslachtsdelen. En stil zitten was er niet bij. Alice bewerkte Miriams rug met een kort en vernijnig uitziend zweepje, dat ze snel heen en weer ‘waaierde’, waarbij geen enkele vierkante centimeter aan haar warme aandacht ontsnapte.

Saskia kreeg meer belangstelling voor de inmiddels vochtige lustgrot van de slavin. Tussen de plastic klemmetjes door schoof ze heel langzaam een dunne, maar behoorlijk lange, zilverkleurige vibrator, in en uit het slavinnekutje. Nee, echt rustig stilzitten was er voor de hevig opgewonden rakende Miriam niet bij. Het zitvlees van de slavin rolde soms in golven van genot heen en weer over de scherpe prikdingen op het krukje. Maar als losstaande indruk leek het prikkrukje Miriam geheel en al te ontgaan. Daarentegen bracht de combinatie van lichamelijke prikkelingen en geestelijke emoties haar dichter bij een orgasme. Maar meesteres Saskia kende haar slavin goed en lang genoeg om een ontlading telkens weer wat uit te stellen en haast oneindig te rekken.

“Wil je zo graag klaarkomen, schatje? Je weet toch, eerst moet je jouw meesteres bevredigen. Pas als je mij aan mijn trekken hebt laten komen, is de slavin misschien ooit aan de beurt… als ik zin heb. Eigenlijk ben ik best wel toe aan een lekkere likbeurt, lieve Miriam.” Onverbiddelijk trok Sasikia de vibrator terug uit het hunkerende spleetje. Vlug legde ze het ding weg, om vervolgens de rij knopen voorop haar kokerrok los te maken. Alleen de bovenste knoop liet ze nog vast zitten. Met gespreide benen en opengeslagen rok ging Saskia voor het hoofd van Miriam staan. Even ving ik nog een glimp op van een gordeltje. Een slipje droeg meesteres Saskia niet, dus haar kutje was vrij toegankelijk voor Miriams enthousiaste tongbewegingen. Haast gretig begon de slavin aan een verkenningstocht met haar puntige tongetje over en tussen de schaamlipjes van haar meesteres. Naarmate Miriam dieper binnendrong in het warme geslacht van de meesteres, begon Saskia meer en meer ongecontroleerd te draaien met haar heupen. Het leek of de twee ongelijksoortige monden samensmolten in een even innige als intieme kus.

Miriam begroef haar hele gezicht in de erotische delta van schaamhaar en vlees, zonder nog acht te slaan op haar eigen gepijnigde billen, borsten, schaamlippen en rug of haar eigen zo vreselijk verlangende onderbuikje.

Alice verruilde achter Miriams rug het korte zweepje voor een strokenzweep en vervolgde daarmee de geseling op de weerloos blote rug van de slavin. Maar ook dat bracht Miriam niet af van haar enige doel: het optimaal laten genieten van haar meesteres. Maar ze kreeg nu zichtbaar moeite om de liefdestunnel van haar meesteres met haar tong in het juiste tempo te blijven bewerken. Zou ze Saskia werkelijk tot een hoogtepunt kunnen voeren? Volgens mij was Miriam zelf hoognodig toe aan een spetterend orgasme. Maar als dat er voor meesteres Saskia niet inzat, dan zou ze als slavin al helemaal niet mogen klaarkomen… Miriam kreeg hulp uit onverwachte hoek, namelijk van meesteres Alice. Deze meesteres maakte de slagen ietsje zachter, maar paste ook het ritme aan, zodanig dat het overeen kwam met de heupbewegingen van Saskia. Even later leek het, of de drie vrouwen gezamenlijk in één monotone roes van lust en beweging verkeerden, elk met slechts één doel voor ogen.

Nog steeds keek ik toe vanaf mijn plekje de bar. Maar nu met iets andere ogen. Deels door begrip (eindelijk!), deels door de supergeile aanblik, raakte ik toch in een andere dimensie. Ik was nu bereid en in staat om me over te leveren, op te gaan in een tafereel, klaar om me willoos te laten meevoeren in een gebeurtenis, zonder één enkel voorbehoud. Ik zou wel zien of voelen, waartoe dit zou leiden.

Ik hoorde het diepe kreunen van Saskia toen ze klaarkwam. Miriam kreunde niet minder. Ook de ademhaling van Alice was beduidend zwaarder dan gewoonlijk en niet door de lichamelijke inspanning met de strokenzweep, wist ik. Hun opwinding bracht een ware orgie van sensuele geluiden voort. Ik wilde maar al te graag deelnemer zijn in dat spel, in plaats van ‘simpelweg’ toeschouwer.

Terwijl Saskia met nog hese stem aan Alice vroeg om Miriams touwen los te maken, dacht ik dat mijn beurt was aangebroken. Helaas bleken de meesteressen daar toch anders over te denken. De slavin, nog maar net los van haar bondage, mocht op haar rug gaan liggen met gespreide benen. Haar armen, gestrekt boven haar hoofd, werden middels twee polsboeien en een stok vastgemaakt. De benen kregen een iets andere behandeling. Nadat Alice twee enkelbanden had bevestigd, takelde Saskia met twee kettingen vanuit een katrol aan het plafond de beide benen van de slavin als in een soort V-vorm omhoog. Miriam lag nog betrekkelijk comfortabel, maar dat comfort bleek zeer relatief. Het verwijderen van de schaarklemmetjes, waarvoor het mij persoonlijk overigens ook de hoogste tijd leek, bleek een intense foltering, beduidend erger zelfs dan het plaatsen van die klemmetjes. Wat hadden Saskia en Alice verder in petto voor deze slavin? Even fluisterden de twee meesteressen met elkaar, om hun plannetjes af te stemmen.

Miriam zag beide dames weer in haar blikveld verschijnen, elke meesteres met een eigen zweep, de zwepen aan het uiteinde voorzien van een iets breder stukje of flapje leder. Alice maakte waaierende bewegingen met het leren flapje, waarbij ze het trefpunt steeds na een twintigtal tikken verruilde van de ene naar de andere harde tepel van Miriam. Saskia sloeg in een veel langzamer tempo telkens best wel met enige kracht op de onbeschermde venusheuvel van de slavin, die daarna spoedig genotvol kreunde. Veel ruimte of mogelijkheden om met haar heupen te kronkelen of de zwepen te ontwijken had Miriam niet. En mij leek het, dat het ontwijken van de zwepen wel het laatste was, wat Miriam beoogde. Het kronkelen kwam enkel voort uit geil genot en de moeite die het haar kostte om haar eigen lichaam onder controle te houden. De geile opwinding maakte dat haar schaamlippen uitdagend uiteen weken en het geluid van leer dat doel trof op het natte kutje, maakte dat haar emoties steeds hoger opliepen. Het zachte kreunen ging daarna langzaam over in een steunend smeken om klaar te mogen komen op de zweep. Ze wilde zo graag de ontlading van een intens orgasme, maar tegelijkertijd wilde en hoopte zij, dat dit nooit op zou houden.

Toch stopten beide zwepen op enig moement met hun regen van slagen. Zowel Alice als Saskia knielden neer bij hun ‘arme slachtoffer’. Nu was het meesteres Saskia, die het verlangende spleetje van haar slavin likte, terwijl Alice’s handen afwisselend de kleine borsten en de blonde haren van Miriam streelden. Lang wachten op een hoogtepunt was voor de slavin niet aan de orde. Zeker toen Saskia met haar vingers de kutlipjes van de slavin spreidde en met lange halen van haar tong Miriams clitoris bewerkte, was de grote finale wat Miriam betrof razendsnel nabij. En toen Saskia met een van Miriams eigen kutgeil gladde en natte vinger binnendrong in de anus van de slavin, was er écht geen houden meer aan. Miriam kwam klaar, schokte en steunde op golf na golf van puur genot. Gelukzalig lag ze even later langzaam op adem te komen onder zachte en liefdevolle strelingen van beide meesteressen.

En ik? Ik had een gevoel alsof ik veertig graden koorts had. Extreem warm voelde ik me en toch trokken af en toe koude rillingen door mijn hele lijf. Nu dan, eindelijk….?

Meesteres Saskia kwam naar me toe met een strakke blik, waarmee zij mijn ogen zonder mededogen gevangen hield. “Ben je nu wel zover, Mark?” vroeg Saskia. “Ben je er klaar voor om je wérkelijk over te leveren,? Helemaal, zonder gepieker en analyseren? Het geheim is, dat jij jezelf even helemaal loslaat, je lot volledig in mijn handen legt, zonder er over na te denken…”

Dat is eigenlijk het laatste wat ik nog helder uit mijn herinneringen op kan roepen. Ik weet nog slechts vaag dat ik plaatsnam, geknield in het midden van de kamer. Mijn beide polsen werden omsloten door boeien en vastgemaakt aan kettingen, die vanuit het plafond waren neergelaten. Met mijn armen omhoog geheven, voelde ik de eerste slagen van de zweep. Maar verder…

Eén, twee of misschien nog meer uren verkeerde ik in een compleet andere wereld. En na een ongekend orgasme lag ik trillend en hijgend op een matrasje, terwijl Alice me met een koud washandje door mijn gezicht wreef, om me weer wat bij mijn positieven te laten komen. Ze vertelde me dat Saskia en Miriam naar hun eigen slaapkamer waren vertrokken… De implicatie dat het ‘voor een rustige en intieme vrijpartij’ was, bleef onuitgesproken. Maar we wisten dat het zo moest zijn, nadat beide dames zo intens opgewonden waren geraakt bij de sm-sessie, waarvan ik zelf dus slechts vage herinneringen bezat. Ik was ervan overtuigd, dat ik nu écht aan de kern van het ware sadomasochisme was toegekomen. Weer iets geleerd en ervaren. Maar zou ik ooit alles leren? De enige zekerheid was, dat ik ongetwijfeld nog voor vele verrassingen zou komen te staan, dankzij mijn nieuwsgierigheid. Maar vooral ook dankzij vrouwen als Alice, Roxanne, Miriam en Saskia!